Yaşa göre değişen duygusal algı. Çocukken her daim mutlusunuzdur mesela. Insanin karnında kelebekler uçar, sürekli bir zıplama hissi vardır. Lise yıllarında aşk varsa, derslerde başarısızlık yoksa, ailesel sorunlar yoksa hissedilendir. Kötü olaylarla kesintiye uğrar. Üniversite döneminde azalır mutlu olma hali. Sınavlar, sorumluluklar, fakülte bitince iş bulma, evlilik telaşı vs biner. Ama yine de mutlu olunabilir. 30 yaş civarı bir insan mutluluk ise uzun süreli olmayan, kısa süreli anlar topluluğudur. Dakikalar ya da saatlerden ibarettir. Misal ailenizle kahvaltı, sevdiğinizle birlikte uyanmak ya da denize karşı bir kadeh rakı içmek gibi. O kadar. Geri kalan zamanlarda mutluluk hissi yoktur.
Mutluluk geçmiştir.
Çocukken kesintisiz, büyüdükçe ise dakikalarda sınırlı anlardan ibarettir.
Olumlu ve pozitif dusundugunde gelmeyen bisey.Yok oyle bisey.Etrafim kendini mutlu sanan ve asla mutlu olmayan tiplerle dolu.Rol yapiyorlar.Sonrada ben rol yapmadigim icin beni sucluyorlar.Oysa ben mutlulugun ne oldugunu cok iyi biliyorum.Ve tekrar mutlu olmaya calisiyorum.sonuc mu ??mutsuzluk.Hic ortasi olmadim ben .orta lamadim.oysa orta ideal olandir.Ben degilim.Sevdimmi cok sevdim.Sevmedimmi "geri"donemedim.Huznumude ,acilarimida mutluluguda aşkida nefretide dostluguda,arkadasligida hatta "evlat"ligida uçlarda yasarim."Ortalama" olamadim ben hic.beceremedim.Beceremiyorum.Boyle bocaliyorum iste .Rol yapamiyorum.Hele bu siralar cok beceriksizim.Cunku icim bu kadar mutsuzken.mutluymus gibi gorunecek gucum yok.Oysa ortalama olsam her sey duzelecek...
