yakalanması zor bir duygudur. hayata yeni yeni katılıyorsanız stresörlere kolayca karşı koyamıyorsunuz bazen, bir bakmışsınız kara kara düşünüyorsunuz ve zaman geçtikçe mutluluğa neden aramaktan vazgeçip 'mutsuzluk sebebim olmasın mutluyumdur' demeye başlıyorsunuz. çocukluğunuzu daha çok özlüyorsunuz.
birşeyler umut etmekten beklentilere girmekten vazgeçmekten geçer.
mutlu olmak için kendinize yetmelisiniz. yalnızsanız da zengin değilseniz de arabanız eviniz yoksa da sevgiliniz yoksa da.
bunu kabullenip çokta istememekten umut etmemekten beklentiye girmemekten birşeylerin peşine çırpınıp çırpınıpta mağdur olmamaktan.
sonuçta ne olursa olsun herşeyin birgün biteceğini bilmekten geçer.
mutsuzluk kadar ilgi görmeyen duygu.
mutsuzluk kadar derin de yaşayamazsınız hatta o kadar anlıktır ki bazen hatırlayamazsınız bile.
mutluluk sanırım lükstür.
