sadece birilerini mutlu edince, mutlu olmaya adanmış bir mutluluk anlayışının getirdiği durum. hatta bazen mutlu edilen kişi sanıyor ki, beni mutlu etti şusuyla, busuyla, bunla, şunla vs o her neyse artık, etti ama, kendi benden daha çok sevindi sanki gibi bir düşünceye giriyor. ha işte, bu düşünceye girildiğini bilmek, mutlu eden kişi için paha biçilemez bir şeydir.
günümüz insanı bu kadar mutsuz etmeye programlanmışken ne acıdır ki çok az insanın yaptığı, yapabildiği davranıştır. çünkü bunu yapmayı başarabilen "insandır", aradaki fark budur işte.
konu hatun kısmı ise zor olandır. zira genel olarak onları mutlu etmek zordur. mutsuz olmak ve sorun çıkartmak için her zaman iyi bir bahaneleri vardır. ve sizi buna inandırmak konusunda da gayet başarılıdırlar.
mutsuz etmekten çok daha kolay olan davranışlar biçimi. bazen sadece bir tatlı söz bile karşımızdakini mutlu etmeye yetebilir. ama ilginçtir ki mutlu etmek bu kadar kolayken biz hep birbirimizi mutsuz etmeye çalışıyoruz.
Mutluluğun zevkini mutluluğu paylaşmadan anlamak mümkün müdür ki? Eğer biri senden dolayı mutluysa sende bu durumdan mutlusundur paylaştıkça çoğalır gider...
