içimdeki deniz
ve dipteki hafiflik
rüyaların gerçek olduğu
iki kişinin bir dileği gerçekleştirmek üzere, birleştiği
senin bakışın ve benim bakışım
sözden gayrı tekrarlanan bir yankı gibi
daha derine..
daha derine..
kan ve kemiğin içinden, herşeyin ötesine..
ama hep uyanıyorum,
ve hep ölmüş olmayı diliyorum,
saçların, ağzıma dolanmışken,
sonsuza dek öyle kalayım diye..
" Bakın, şurada oturuyorsunuz, iki metre yakınımda… iki metre dediğiniz nedir ki? Bir insan için çok önemsiz bir mesafe.
Benim içinse, size ulaşabilmek ve dokunabilmek için gerekli olan o iki metre, olanaksız bir seyahat… Bir hayal… Bir rüya… işte bu yüzden ölmek istiyorum. "
ramon herkeslerin hayal ettiği gibi odasının penceresinden atlar ve süpermen gibi uçar. ramon ağaçların ve dağların üzerinden uçarak geçerken bu sırada arka planda pavarotti'nin sesinden nessun dorma çalıyordur.
işte bu sahne sinemada mükemmeliyete ulaşmak değil de ya nedir?
Film bittikten sonra da aval aval ekrana baktırır, özümsemeye çalışılır, zaten sonları yer yer gözyaşlarından buğulu seyredilmiştir bile... Her sahnesi her repliği üstünde uzun uzun düşünülesi, müzikleri muazzam. ramon'un yaşamına son vermesi için bile başkalarına muhtaç olması insanın ta yüreğine dokunur. Çırpınışları yürek sızlatır.
Javier bardem'i tanıyamamıştım başka ilk, o kadar değişmiş, öyle güzel, hakkını vererek felçli rolünü oynamış ki, bambaşka biri oluvermiş.
“Ben, hayatı, özgürlüğü seven çoğu insan gibi, yaşamanın bir hak olduğuna ama bir mecburiyet olmadığına inanıyorum.
Yaşam bir haktır; yükümlülük değil. Tıpkı ölüm gibi.”
--spoiler--
Ramon'un öldüğü gün doğan bebek ile ölüm ve yaşam teması çok güzel pek güzel ele alınmış.
--spoiler--
