arkanıza baktığınızda sanki bir çağlayan gibi,
şiddetle akıp giden, aynı zamanda, gariptir;
karşıya baktığınızda ise yine aynı zaman...
birşeyler anlatırcasına geçmek bilmemektedir.
tıpkı yüksek bir uçurumdan attığınız kağıt parçası gibidir.
süzülür...
sanki hiç düşmeyecektir.
ve bunların arasında kalmış, kalmaya mahkûm ben
yani şimdiki zaman,
yani şimdiki ben...
geçen seneki değil, ya da bir sene sonraki
şimdiki ben, az önceki yani,
şimdiki ben...
sabahın erken saatlerinde sol frame ile uğraşmakla meşgul yazar. bir kaç gün önce uyumayın ulan gibi bir seyler yazıyordu. bugunde rakamlara takmış. bakalım önümüzdeki günlerde ne gibi çalışmaları olacak. merakla bekliyorum.
