maybe i don't really want to know
how your garden grows
i just want to fly lately did you ever feel the pain
in the morning rain
as it soaks it to the bone
maybe i just want to fly
i want to live i don't want to die
maybe i just want to breath
maybe i just don't believe
maybe you're the same as me
we see things they'll never see
you and i are gonna live forever
maybe i don't really want to know
how your garden grows
i just want to fly lately did you ever feel the pain
in the morning rain
as it soaks it to the bone
maybe i will never be
all the things that i want to be
but now is not the time to cry
now's the time to find out why
i think you're the same as me
we see things they'll never see
you and i are gonna live forever
we're gonna live forever
gonna live forever
live forever
forever
The Rasmus'a ait "Black Roses" adlı albümün bir parçasıdır.
-- Sözler --
Was it an angel
That knocked on my door?
Or was it a wind?
Was I still sleeping
Lost in a dream?
Or was it you?
We swam in the fountains
Beneath the northern stars
We cried from the laughter
And died in each other's arms
Remember
Live forever
Remember
To live for love
I got back my letters
Ages ago
Your address unknown
I pass a stranger
Who had your eyes
Or was it you
We ran through the graveyard
To catch to midnight sun
We danced drunk and naked
Until the summer was gone
Remember
Live forever
Remember
To live for love
Remember
To live for love
To live for love.
"maybe I will never be all the things that I wanna be" sözleriyle tam ağlatma havasına sokmuşken; "but now is not the time to cry, now's the time to find out why" sözleriyle ise ağlamaktan vaz geçirir, güçlü kılar insanı. lakin şu sözlerle yine insanı ağlama moduna sokabilir: "I think you're the same as me, we see things they'll never see. you and I are gonna live forever.."
böyle bir şarkı işte. bir yandan ağlatabilirken diğer yandan güçlü kılıyor. hüzünlü, neşeli, ağlamalı. tanım yapamıyorum sözlük*
inanılmaz derecede hoş bir şarkı. zaten gelmiş geçmiş en iyi şarkı listelerinde hep üst sıralarda yerini alıyor. kesinlikle oasis'in yaptığı en iyi iş.
noel gallagher'ın hayatında bir dönüm noktası olan oasis parçası. noel gallagher, inspiral carpets'ın crew / roadie'si olarak takılırken bu parçayı gruba önermiş. sonrasında parçayı, grubun frontman'i tom hingley'e çalmış. tom hingley, başta parçadan bir şey anlamadığını belirtmiş. ardından da "sanırım bu parça yaşam ve ölüm hakkında." demiş noel gallagher'a. noel da: "hayır; bu parça annem hakkında. bu parçayı anneme yazdım." cevabını verince, tom hingley: "teşekkürler. bu parça bizim grubumuzun sound'una uymuyor." diyerek reddetmiş. iyi ki öyle yapmış. noel gallagher, ergenlik döneminin salaklığıyla parçayı inspiral carpets'a verseydi, oasis bugün olduğundan daha az efsane hâline gelecekti. bu parçanın oasis adına ne kadar önemli olduğundan bahsetmeye gerek yok.
oasis in kesinlikle en iyi parçası.. sonlara doğru olan gitar solosu adamı ayrıca bitirir.. bir de klibi vardır ki klipte liam* baba "yerden 4 metre yüksekteki sandalyede otururken nasıl karizmatik olunur" sorusunu çok da güzel yanıtlamıştır..
insan hayatında bir dönüm noktası olduğuna inandığım şarkı.
şarkıdan ziyade bir marş olmalıdır, olgunlaşmamış insanların ölüm, nefret, depresyon temalı olgunlaşmamış şarkılarına karşılık hayatı seven insanların arifane duruşuyla mağrur bir marş.
