mecnun'un o mal şirinden (evet sevmiyorum onu, ne var?!) vazgeçip güzel sedefimizi görmesini umutla beklediğim dizi.
ama bu iş daha uzar söyleyeyim ben. mecnun şu sıralar şirinle olan 'ilişki'sini bızzıklamakla meşgul. bızık mı bızzık mı? bilmiyorum ama fark da etmez yani. aybediyor.
mecnun: aslında tek sorun bu değil de, nasıl anlatacağımı da bilmiyorum. aslında sorunun kendisi o. şu sorunun kendisi. nasıl biliyor musun?
hani böyle bi' evde yemek yersin ya çok sevdiğin bi' yemeği yersin evde. onu çok seversin. tadını da bilirsin onun. ama dışarı gidersin. aynı yemekten dışarda da yersin. aynıdır yani malzeme. her şey aynıdır. yağı aynıdır. ama tadı aynı değildir. bakarsın eksik bir şey mi var dersin? eksik bir şey de yok. her şey tamam. ama tadı aynı değildir ya.
ben, komiğime giden bir espri veya olayda genellikle tebessüm ederim. ama leyla ile mecnun bana her bölümünde en az 2-3 kez kahkaha attırmıştır , beni her defasında 'sesli' güldürmüştür. o kadar alıştım ki bu komediye altı kesmiyor artık *.artık kankam olmuştur kendisi *. şuan ilk sezonu kadar kahkaha attırmasa da hala bayılıyorum bu diziye.
en iyi arkadaşımız ismail abimizle, yavuzuyla, mecnunuyla, patavatsız erdal bakkalıyla, baba iskenderiyle, az ve ak sakallı dedeleriyle hiçbir bölümünü kaçırmadığım gelmiş geçmiş en iyi absürd komedi dizisi. pazartesi sendromunu yok eden, her hafta güldüren, güldürürken birden hüzünlendiren ve tekrar güldürme kapasitesine sahip, hiç bitmesin dediğim müthiş dizi.
türk televizyonlarının gelmiş geçmiş en iyiler listesinde geniş aile birlikte liderliğe oturmuş yapım trt yerine kanal d de falan olsa tüm türkiyenin dilinden düşmeyecek bir televizyon efsanesi.
ilk çıktığında belli bir kitlenin izlediği sonradan tanınmaya başlandığında ise çoluk çocuğun izleyip birşey anlamayınca devamlı laf atmaya çalıştıkları dizimiz.
'bi kere izledim, hiçbişey anlamadım. çok saççma abi yeaaa' gibi yersiz eleştirilere maruz kalan canım dizim. absürt komedi diye bişey duydun mu sen gerizekalı?
yine günü gelmiş olan dizi. an itibarı ile yaklaşık 10 saati kalmıştır.
42. bölümde nurten yenge'nin darbe yapıp bakkalı ele geçirdiğini, mecnun sedef'e senin önünde boynum kıldan ince manasına gelen bir cümle ile teslim olduğunu fragmanından anladığımız dizi. amma bakalım bu olaylar hangi şartlarda gerçekleşmiş, bilinmiyor. zaten hiç bir zaman fragmanlarından bir halt anlaşılmıyor bu diziden. bu yönünü de çok seviyorum.
42. bölümde erdal bakkalın halil sezai'ye gönderme yaptığını fragmanlar gördüğümüz dizi. ulan fragmanda bile güldürüyorsunuz ya allah razı olsun hepinizden.
mecnun ve ekibi yavuz hırsızı kurtarmak için mapushaneye girmeye çalışmaktadırlar. banka soydular olmadı, adam kaçırdılar olmadı. arayışları sürdü, ne suç işlesek de içeriye atsalar bizi diye düşünürken gözlüklü çocuk : 'kitap yazalım abi!'
--spoiler--
son derece gereksiz muhabbetleri içeren dizi.
o kadar ki; gerçek hayat gibi!
o kadar ki; çok güzel.
pazartesilerim hep dolu olduğu için yeni başlayabildim internetten izlemeye.
ilk dört bölümü izledim henüz ve şimdiden ota sike "nasııılll?" demek istiyorum ama tutuyorum liselilik yapmamak için...
yoksa çoktan beynime yapıştı.
--spoiler--
23. bölümünde mecnun'un kendi kafasına silah sıkmasından sonra leyla'nın arkasından ağlamasından çok ismail abi'nin tek söz etmeden gitmesiyle üzer insanı.
--spoiler--
