insanın farklı bir bağ ile bağlanmış olduğu harikulade canlı.
bazen size herkesten çok yakın, bazense herkesten çok uzaktadır. değişmeyen tek şey vardır; o da aranızdaki kopukluk ne kadar büyük olursa olsun; yaşınız kaç olursa olsun o kopukluğun rahatlıkla onarılabileceği gerçeğidir.
aslında ip bundan sonra kopar.
kenetlenme derecesinde yakınlaşırsınız. yiyilen ve içilen şeyler ayrı gitmemeye başlar. bu noktadan sonra ona ne derece bir tutkuyla bağlanmış olduğunuzu farkedersiniz. farkettirmemeniz bir şeyi değiştirmez, artık zincir vurulamaz bir sevgi hissediyorsunuzdur.
paylaşılanlar artar, verilenler artar, alınanlar da artar. zamanla tek taraflı olmayan fedakarlıklar baş göstermeye başlar. ve artık mahkumsunuzdur, elinizden aksi bir şey gelmez olur o andan sonra.
elde olmayan sebeplerle görüşemeyip on yıl sonra karşınıza çıktığında pek bir anlam ifade etmeyen akraba.
"naber kuzen, haberleşelim kuzen" falan dersiniz ama içinizden geçen "kim la bu herif" şeklindedir.
(bkz: bun bugün bunu gördüm)
dayıoğlu, amcaoğlu, halaoğlu, teyzeoğlu, dayıkızı, amcakızı, halakızı, teyzekızı kelimelerinin tek başına tutan avrupa'dan özenilerek kullanılan akraba tanımlamasıdır. ama mesela bir amcanın oğluna amcaoğlu demek kadar sarmaz. antipatik bir tanımlamadır.
eger kardes yoksa kardes kadar önemlidir, eger kizsaniz ve kiz kardesiniz yoksa birtek abiniz varsa her seyi paylastiginiz tek insan olur. her zaman hayatinizda olur ve bir tanedir.*
hayata keyif atan, derdine, içkine, muhabbetine, eğlencene hatta arkadaşlarına bile ortak olan, ortak olmasından keyif alınan, her adımın birlikte atıldığı en çok sevilen 1. derece akrabadır. Nazlıdır, huysuzdur, acıkınca söylenir hatta ağlar, aşk acısı çeker, seninle sevinir, senden önce senin için üzülür, sinirlenir, senin sinirini bozanları senden önce öldürebilir. Biriciktir.
tek çocuklar için kardeş modelidir kuzen. küçükken hiç anlaşılmaz bunlarla ama yaş büyüdükçe birlikte olmaktan zevk alınır. gidişleri falan yıkar hafiften. üzer bolca. özlenir bu keretalar. **
bunlar telefon görüşmesine göre "telefonun kapatma düğmesinin yerini bilmeyenler" ve "alo kelimesini çok görenler" olarak ikiye ayrılır.
ikisi de tehlikelidir.
birinci grupta konuşan karşınızdaki, ikinci grupta ise siz olursunuz.
zorunlu arkadaş olarak da adlandırılabilirler. bir yerden sonra onlarla eskisi kadar iyi anlaşamadığınızı fark etseniz de, onlarla takılmaya devam etmek zorunda kalırsınız.
