yok olmaz erken daha
biraz geç kalın ne olur
hiç hazır değilim henüz
ne olur baharlarımı bırakın bir süre daha
tanıdık değil bana güz kısmıyla iç acıtan şarkıdır.
Beklemeyi ezberine aldın mı bir kez, farklı doğmayacaktır hiçbir gün; ve bir sonraki hep kurşuni bir hüznün gölgesinde kalacaktır. Zaman deli, fakat ömür çok hızlı değil özlemlerle boğuşurken.Hele ki her gün aynıysa, bitmek bilmez kışlara alışacaktır ruh.
Zaman geçiyor, ama zaman yavaş... Akıl hep bir hatıranın ucunda yine, yeniden. Hep en baştan anılar, usul usul. Acelen yok. Yenileri görünmüyorken ufukta, anıları sendeleyerek, evirip çevirerek yaşamanda sakınca yok.
Ama sonra, hiç hazır değilken henüz, bir yerlerde birşeyleri yitirince anlıyorsun, körlük sadece gözde değil. Gittiği gibi gelmiyor "o anlar". Artık biliyorsun. Ne yapsan koyamıyorsun birşeyleri yerine. Yok çünkü, o bakış hiçbir yerde yok...
"Yok, alamazsın beni deli zaman.Ömrüme o kurşuni renkleri süremezsin."
piyanonun başında onno tunç, mikrofonda sezen aksu. nasıl bir manzaradır bu allah'ım? sezen henüz sevdiceğini kaybetmemiş hemen yanı başında piyanoda çalıyor. kim bilir o zamanlar ne kadar mutluydu kraliçem? sanki sevdiceğini kaybedeceğini bilircesine söylüyor o şarkıyı. içten, samimi göğsünü titrete titrete... öyle ki şarkının yıkıcı etkisinden olsa gerek sezen, şarkının sonlarında ayakta duramayacakmış gibi mikrofonun ayaklığına yaslıyor kendini.
--spoiler--
yok olmaz erken daha.
biraz geç kalın ne olur.
hiç hazır değilim henüz.
--spoiler--
kalbi olanların doktor kontrolünde dinlemesi şart.
griye yakın renklerin oluşturduğu renk grubu olduğu gibi sezen aksu'nun onno tunç'un ölümünden sonra hiç söylemediği, insanın ağzına sıçan şarkıdırda kendisi. ha bir de göksel yorumu vardır ki ne siz sorun ne ben söyliyeyim.
kimsenin sezen gibi söyleyemeyeceği sezen şarkılarından biridir. göksel söyleyene kadar, sezen'in el değmemiş şarkılarından biriydi. konserlerinin bir tanesinde bu şarkıyı isteyen hayranlarına 'siz nereden biliyorsunuz yahu bu şarkıları' diye karşılık verdiği şarkıdır. buram buram kokmaz, üzerinize siner, bittikten sonra farkedersiniz, içinize işlemiştir.
cahit sıtkı tarancı'nın otuz beş yaş şiiri ile özleştirdiğim bir sezen aksu şarkısı. ölümün ne kadar yakın olduğunu ağır ağır yüzümüze vurur. sahibinden dinlenmelidir.
"Ya gözler altındaki mor halkalar?"
"ömrüme o kurşuni renkleri süremezsin."
"Neden böyle düşman görünürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?"
"ve güneş aynaya baktığımda çizgilerden
yeni bir yüz gösterecek üzülerek biraz."
"Gökyüzünün başka rengi de varmış!"
"o gün başka renkte ağaracak biliyorum.
ve zorla değil ya o rengi hiç sevmiyorum."
"Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?"
"bir sabah saçlarını okşayıp da rüzgar
izlerini sürüp de gidecek beyaz beyaz."
hani alır götürür seni uzaklara derler ya, öyle bir şarkıdır.
beyin ve sinirler ne kadar dolu olursa olsun önemli değil o'nu dinlerken, boşaltacaktır herşeyi... üzerinizdeki ağırlığı alacaktır, soyutlayacaktır sizi herşeyden. içinizde kopan çığlıkları, feryatları dinleyeceksiniz bu şarkıyla birlikte.
tanıdık değil bana güz diyeceksiniz... şarkıdaki gibi...
çoğu yazarın aksine bu şarkı müthiş bir teselli dalgası yaratıyor bünyemde. çünkü ömrümü kuşatan bütün bu tedirginliklerin, korkuların, pişmanlıkların vs. ne varsa işte hepsinin; yalnızca bana ait olmadığını, tüm insanlığın evrensel manevi ortaklığı olduğunu anlıyorum. anladıkça yüzümde mülteci gülümsemeler peyda oluyor. zaman hepimizi alt ediyor işte, ötesi yok; karşı koyamıyoruz...
yenilmeyi de seviyorum ey insanlar!
bir acının tarihçesini yazmaya çalışırken, kendine dönen acıdan uzun soluklar üretebilir insan. hazırlıksız yolculuklara çıkacaksa, tek bildiği kendine yegane dost eylediği acı ile, gözlerini alır sadece yanına. ayna güneşi yansıtmayacaktır elbet.
müziğinin ayrı, sezen aksu vokalinin ayrı parçaladığı ölüm marşı.
- göz kapakları kapanmaya başladığında, hayatımızın en hızlı filmini izleriz. son nefesin dayanılmaz üzüntüsü vurur sineye. keşkeleriniz acıtır canınızı. usul usul sis çöker o an yorgun gözlere. yok mu hiç zamanım dersin kendi kendine, kısacık bir zaman. sonkez efkara bir kadeh daha kaldırıp, bir sigara yakabilseydim sönük yanan sokak lambasına karşı.
- çok hızlı geçtin bahar çiçekleri açmış bahçemden. güneşine doyamamıştı tenim oysa, hatta susuzluğumu henüz giderememiştim buruk tadan şarabınla. aşkı yaşamadım ki ben. bardağın boş kısmını dolu dolu sevdim. evet sevdim ama o bardağı hiç dolduramadım ki. son kez görebilseydim bahar kokulu kadınımı. son kez öpebilseydim mor dudaklarını, son nefesimde son kez, bahar kokulumun tadında bir ölüm.
