orantisiz zeka adlı kardeşimin içinde bulunduğu durum. zira özelden hep aynı mesajı atıyor insanlara. bir derdin varsa açık açık yaz. anlayalım. kimsin sen ? çok zeki isen burada işin ne burada hep gerizekalılar var. * bence sen burdan git çünkü biz alçak bir seviyedeyiz. yok kalıcam diyorsan sen de o zaman gerizekalılar kervanına katılmış olursun ki bence katılmış vaziyettesin.
gitmekten korkmak en kötüsü bazen arkana bile bakmadan hiç ses etmeden kaçmak istersin her şeyden herkesten ama mümkün degil olmuyor işte yapamıyorsun korkuyorsun öle çok korkuyor ki insan bazen sanki herşey kocamanmış gibi bazen her şey öle çirkin öle renksiz ki nere baksam gri nere kimle konuşsam duyamıyorum herşey sessiz çığlık gibi ben bazen çok korkuyorum.
final haftasi derinden hissedilen duygu. sanki canavar saldirina ugrayacagim gibi hissediyorum, o kagittan cikip beni yiyecek bir canavar! kahrol maliyet muhasebesi!
korkmak kavramı, bizim çizgimizde, rabbimizin verdiği bir görevi yerine getirememekten korkarız biz. korkumuz ancak o'dur.yoksa çok ateş çemberinden geçipte geldik buralara biz. biz öyle lolipop,topitop bir hayat sürecinden geçmedik. trajedik, içinden bir takım küçük minik hikayeler çıkacak bir hayat yaşamadık biz. topyekün bir milletin geleceğe ait yürüyüşünü anlatan ve bazen de millete diyen ki; ey benim güzel milletim, bu yol çıkmaz sokak! bir durun kendinize gelin demenin mücadelesini verdik. o nokta da gelebilecek bütün tehlikeleri de kendimize bal, şerbet ettik. ama, hayatta korku da vardır. bir şairin dediği gibi korkmayan insan insan değildir. insan korkacaktır. güzel olan o'dur ki; korkuyla beraber kişi kahramanlığa yürüsün gitsin. insan korkuyu nasıl öldüerbilir? insan çok büyük bir hedef koyar, bir gaye koyar önüne öyle korkuyu öldürebilir.
yoksa korkuymuş, valla ben bir 70-80 kuşağıyım. benim hayatımın içerisinden ağabeylerimin hikayeleri, efsaneleri çıktı. o efsanelerin içerisinden bana da küçük bir şey düşer yani.
butun dunya guclu olmanin pesinde.. para bulma telasi, guzellige olan duskunluk, elde edilemeyenin cok pis koymasi filan.. bu yani insanin yasamasi icin gerekli olan sey olarak darvinistlerce aciklansa da, bu darwinizm kapitalizmle birlesince ortaya cok tatsiz bi kombinasyon cikti..
parasiz olan adama bakilmaz, guzel olmayan kiz alenen ezilir, degerler artik cok da siklenmez oldu.. cebinde silah olan adam, ustunde siyah ceket giyen adam kosulsuz mafya "abi " oldu.. kimsenin vakti yok gucsuzlerle ugrasmaya.. lafi sokan, aldatip giden, birakip siktir eden, bize selam vermeyip baska arkadaslariyla takilan adamlar bizin icin guc sembolu oldu..
misal satrancta paso kazanan cocuk degil guc.. akil ya da zeka degil.. trde biliyoruz ki ne iyi egitim kar edicek, ne kalite.. tek sey var ilerlemek icin : torpil.. tasakli tanidiklar..
guc anlayisi en cok modifiye olan sey herhalde dunyada.. onceleri kasti simdileri para.. ronesansta ( ki kendisinin turklere ugramamasi, kendisi icin hayirli olmus)sanat, 3. reich doneminde askeri zeka vs vs..
korkmak , butun bu guc telasinda yapilabilecek en buyuk hata.. astimi olan hastaya beta blokeri vermek gibi.. bu devirde herkes kopek.. korktugunu anlarlar, kacarsan seni takip edip yerler.. kopekleri oldum olasi sevemedim zaten.. zayifligi sezen bi hayvanin neresini seveyim ?
kormak oysa en insani gudumuz.. ben hayatimi sefil bi korkak olarak yasiyorum..
buyuk makinalardan korkarim bu yuzden vapurun o gemi dairesinin onunden hizli hizli gecerim..
karanlik koridorlarda yuruyemem..
geceleri birisi kapimi kirip iceri giricek, beni toplama kampina goturucek diye korkuyorum..
birisiyle cok yakin olucam, butun hayatimi ona vericem sonra cat diye bisi olucak biticek diye korkuyorum..
bi yani ucurum olan yollardan arabayla gecerken korkuyorum..
ben tr de degilken bi deprem olucak, butun sevdiklerim benden ayri olucek diye korkuyorum..
benim sevmediklerim beni sevicek , sorumluluk bana kalicak diye korkuyorum..
kimse beni sevmicek diye korkuyorum..
is bulamicam diye korkuyorum..
hastalarim olucek diye korkuyorum..
vs vs vs..
korkuyorum olm yani otesi yok bunun.. zamaninda, bi kere seftali tuylerinden huylaniyorum dedim diye arkadasim ertesi gun okula seftalilerle gelmisti.. ben de dersin ortasidna hocadan izin almadan tuvalete kacmistim.. o an anladim iste.. korkunu gosterirsen kullanirlar..
sonralari butun hayatim. butun diger insanlar gibi, korkularimi ve zayifliklarimi gizlemeye calisarak gecti.. sonra su oldu, benim zayifliklarimin ustune o kadar cok gittim ki , onlari o kadar cok azarladim ki , harbiden yok oldular.. her seyden bi yere kadar korkan, herkese bi yere kadar dayanan, o sinir asildi mi ; aile sevgi saygi dinlemeden icimdeki canavari korkularimin ustune salan biri oldum..
bi ss subayi misal.. onlar da sagolsunlar, bebeklerin kafasina sikacak kadar guclulermis.. guclulre cunku kolay bisi degil.. ben bi bebegi oldururum oldurmesine.. ama cok degil bi sene icinde, kendimi oldururum vicdan azabindan. bu adamlar tik dememis..
neyse. sonralari bu makine formum icimdeki her bi hissi aldi goturdu.. vatan sevgisi, fedakarlik, asik olma istegi, hayatta kosulsuz sartsiz elestirmeden sevecegin insanlar, tolerans, korku.. gepsi birer birer gitti..
gittikten sonra anladim iste.. gece elimde sarap bardagi trde bi kere bi arkadasla yurumeye kalkmadim bile.. almanyada , elimde votkalar tek basima gecenin bi yarisi kapkaranlik yollardan gecerken bi gidim bile korkmayinca iste farkettim, korkunun panzehiri guc.. burda guclusun cunku bi yabanci olarak.. en ufak bi yamukta git her yere basvur fasitler diye.. oysa trde, ebeni sikerler senin.. ustune dinsiz kafir diye adinin cikmasi da cabasi..
bu makine halim, burdaki insanlarin da ayni olmasiyla bende normalmis izlenimi olusturdu.. karisi olen adamin iki uc saat sonra isine gitmesi, 50 yasinda teyzelerin coluk cocuk dinlemeden barlarda sikisicek adam aramasi, sevgili icin aglamanin salaklik sayilmasi.. bunlar cok normalmis gibi geldi..
sonra bi anda bi yerde, bi turkiye ziyaretinde cat cat diye vurdu gercekler yuzume.. futursuzlugum korkusuzlugum.. bana guc gibi gelen seylerin, aslinda hissizlik ve midesizlik oldugu..
hala daha bazen ilkokul siniflarindaki ataturk portresini gorunce icim acir.. cok kisacik bile olsa..
korkunun panzehiri guc degil.. guc de korkusuz olmak zaafsiz olmak degil.. herhalde bu kadar yasadim, bi tek bu gercekten eminim adim gibi..
gucsuz insan dolu etraf.. goruyosun ustlerinden akiyo.. sevgilisini kendini aldatmasin diye doven adamin kompleksi ve gucsuzlugu.. evde kalmaktan korkan kizin, adami kapaklamak icin cevirdigi dolaplar.. sark kurnazligi yaparak karsindakinden 3 5 kurus fazla koparmaya calisan avam sinifi.. hepsi gucsuz uc kurusluk adamlar aslinda..
muhim olan gucluymus gibi gorunmek degil.. muhim olan gucsuz oldugunu kabul etmek.. riyakar bi oyuncu olmaktansa, korkak olmayi yeglemek.. korktugunu soylemek de cesaret ister..
bayadan beri gozumde, korkan ve bunu itiraf eden insanlar sempatik.. ben de anlamadim ne oldu da bu hale geldim.. guclu gorunmeye calisanlarin gucsuzluklerini acizliklerini gore gore mi ? gercek gucun insani insanliktan cikardigina taniklik ede ede mi ?
yürekte gamdır, boğazda düğümdür korkmak. kimselere söylenemeyen (bazen kendimize bile), içe atılan korkular var. benimde korkularım var;kedilerden korkarım ben mesela, sonra böceklerden, karanlıktan.. çocukken he-man'den kokarmışım bir de. ne tuhaf, büyüdükçe korkuları da büyüyor insanın. oysa büyükler hiçbir şeyden kormazlardı değil mi? ben büyüdüm ama hala korkuyorum ve korktukça bir yutkunma eşliğinde içime atıyorum tüm korkularımı.anlatabilmek ne mümkün.. keşke çocukkenki gibi olsa her şey.korkuyorum dediğimde arkasına saklanabilsem birilerinin.ama hayır,saklanmak istemiyorum ben. korkuyorum desem,tutar mısın ellerimden?
en kötüsü sevilmemekten korkmaktır. kaburgalarınızdan başlar kalbiniz sıkışmaya. ne yediğiniz yemek yemektir artık, ne soluduğunuz hava havadır. ananızın ak sütü bile harammış gibi... tadsız tuzsuz yaşarsınız. yaşamak denirse akciğerlerinize oksijen dolması olayına.
ölüm korkusu en beteridir.. ölüm anını ve sonrasını düşünüp resmen acı çekersiniz çünkü bilirsiniz ki ölümden kaçış yoktur ve bu hayatta yüzde 100 yaşayacağınız(!) tek şeydir..
insana herşeyi yaptırabilecek durum. yusuf yusuf boyutu. hatta bu durum karşısında hesaplar silinir, bloglar kapanır. ---------feci şekilde tavsiye içerir--------------
ben korkulacak biri değilim, aksine yazdıkların çok güzeldi özellikle eski sevgilin ve benim için yazdığın yazılara bayılmıştım. blog'u silince yazılarda siliniyorsa sakın üzülme bende kayıtlı şekli var hemde "ekran fotoğrafı" şeklinde.
--------------------------------------------------- http://www.uludagsozluk.com/e/13864372/
korku; bireyin bilinç altında, bebeklik döneminde başına gelen kötü şeyleri kendisine refleks edindiği ve bu refleksi bu şekilde dışa vurduğu duygudur.
kalp atışlarının hızlanması demektir. gözlerinin kocaman açıldığı andır.
-çocukcağızın kocaaaman süpermarkette anne-babasını kaybetmesi.
-yapılan trafik kazası sonucunda kişi(lerin) ölüp ölmediğini öğrenene kadar ki geçen süre.
-yazılı sonuçlarının açıklanmaya başlaması.
-babanın sert bir şekilde kızım/oğlum yanıma bir gelir misin demesi.
-gecenin bir vakti gelen telefon.(ev ahalisini ayağa kaldırır)
-gece deprem olacak düşüncesi.
saygı ile beraber insanın özgürlüğünü kısıtlayan duygudur. Bazen gerekir bazen önündeki en büyük engeldir.
çok şeyi olan korkar hiçbir şeyi olmayan ise ...
