bazı yazarlarda* büyük izler bırakan şehir. öyle ki konyayı kazandığında "ben bu şehirde nasıl okurum?" diye günlerce ağlayan insanı bu kez de "ben bu şehirden nasıl ayrılırım?"diye ağlatır.
sevmedim sevesimde yok zaten bitsinde gidelim artık felsefesini işletiyor adama tramvayda geçiyor öğrencinin hayatı 1970 alman yapımı o eski tramvayda.
doğal yapısı yazın sıcak kışın kurak çöl bir alandır. şehir merkezini bugünkü belediye başkanı geliştirmektedir ve başarılıdır. insanları oldukça yobaz,modernlikten uzak,çekilmez, anlayışsız insanlardır.21.00 den sonra kimse sokaklarda kalmaz bomboş şehir havası vardır.bayanların çoğu türbanlıdır. ayrıca oraya okumaya giden birçok kişi de softalaşmaya başlar.sonuçta recep tayyibin istanbul dışında yaşamak istediğim ilk şehir konyadır dediği de gerççektir. tabiki her kötülüğün içinde iyilik olduğu gibi iyi dost edinilebilecek kişiler de mevcuttur. konya da bulunduğum 1 sene içinde çektiğim çile ve sıkıntıyı anlatamam. sevgilinle sokakta dolaşmayı takım elbise giymiş yağız delikanlılar tecavüzcü coşkun bakışıyla engellerler. ayrıca selçuk üniversitesindeki ülkücü muhabbeti de çok uzun boyludur. kimse onları sevmez ama bükemediğin eli öpeceksin felsefesiyle kimsenin sesi çıkmaz. belki birçok konyalıyı haksız yere suçladım ama böyle biri olmadığını düşünenlere söylüyorumki: 'îstisnasın'.
Öğrencilik hayatımı geçirdiğim şehir. Kampüsün havası şehirden bin kat soğuk olurdu. Bir kış gününde yerler buz tutmuştu ve arkadan esen rüzgarla yurdun kapısına kadar kayarak gitmiştim. Konyanın kışından sonra eve gittiğimde en kötü soğuğa bile dayanabildiğimi anladım.
"araziyi bol bulduk geniş geniş yayılalım" şehirleşme mantığını kendisine dürtü edinmiş belediyelere sahip, 50 yıllık tramwaylarla toplu ulatışımı sağlanan, merkezinde dünyanın en büyük kavşağı olarak bilinen alaaddin tepesine sahip, zamanında mevlananın yaşadığı bu sebeple insanların "altı erenler, üstü ... verenler" diye bildiği, konyalı olmayanların yapacak aktivite bulmada sıkıntı yaşadığı ve dışardan gerici insanların barındığı şehir olarak bilinen fakat her bilinen gibi bununda yanlış olduğu zamanla anlaşılan ve gitgide gelişen(tramwaylar hariç) türkiye'nin güzelim şehirlerinden biridir.
Türkiyenin en huzurlu şehridir. Bir giderken ağlarsın bir de dönerken. Sıkıcıdır, boğulursun. Denizi yoktur, kampüsten şehire giderken geceler boş arazileri deniz olarak hayal edersin. insanlarından nefret edersin, yobazlılarından nefret edersin. Ama bir bakarsın sevmişssin işte. Orada yaşadığın günler en huzurlu günlerinmiş meğer, en sakin, en güzel. Toplarken bavulunu yedi tepeli cehennemine dönerken, içine önce hep yanında olacaklarını bildiğin, ne olursa olsun kaldığın yerden devam edecek dostlarını koyarsın önce. Sonra her bunaldığında aklına konya düşer, o düzlük, o sarılık, o uçsuz bucaksız boşluk. Ve bir bakarsın Konya' dasın yine, yeniden.
Huzurludur, Mevlananın hikmeti mi bilinmez güzeldir.
japon turistlerin çokça uğradığı şehirdir.
bir gün tramvayla okula giderken; ** camdan japon turist otobüsü görüp dikkatle incelemeye başladım. otobüsteki japon hatunlar da tramvayı gösterip gülmekteydiler. bi an çok ezik hissettim lan kendimi. adamların 546577km. hızla giden trenleri var, bizim ise almanların ellerinden çıkarttıkları hurda yığınları... *
her daim yurdumun önünde japon turist kafilesi gördüğüm şehir. hani hepsi de yaşlı olunca olunca aklıma "gez dünyayı gör konyayı" deyişi geliyor. Yoksa doğru mu diyorum içimden.
ufuk çizgisine en fazla rastlanan şehir. özellikle istanbul'dan gidildiyse, bir de öğrencilik için gidildiyse bir ferahlama hissettirir. ayrıca kendini otobüs zanneden bir tramvayın dolaşıp durduğu, sevdiğim ama özlemediğim şehir. ha bir de mevlana; "düne ait ne varsa dünle bitti cancağzım, bugün yeni şeyler söylemek lazım.."
