19 yıllık hayatım boyunca nefret ettiğim ama üç gündür taptığım hayvancık. ilk elime alıp sevdiğim kedinin sevgilinin kedisi olması mıydı onu cazip yapan, yoksa aramızdaki kıskançlık mıydı ilk başlarda birbirimizden nefret etme nedenimiz ikimiz de bilmiyoruz. çocuk gibi, istediğini yapmadığında miyavlayan, şımaran, patilerine hasta olduğum yaratıkların genel adı.
(bkz: calculus) *
çok sevimli, utanmaz , meraklı, ukala, dünya tatlısı yaratıklar. her zaman hayatta kalmanın bir yolunu bulur bunlar. hareketleri kadar zakaları da kıvraktır çünkü.bi de insan yavrusu gibi sesler çıkarabilirler. saygılı olmak gerekir kendilerine mesafeyi korumayı sever fazla muhatap olmazlar. insan sadece onun hizmetçisidir yemeyini vermek ve kumunu değiştirmek canı istediğin de okşanmak üzere görevlendirir sahip olduğu insanı. hayranım ben bunlara. dünyaya bi daha gelirsem ev kedisi olmak isterim hatta.
kucaktan kucağa atlamayı seven, her okşayışta fark arayan ve çabuk sıkılan, şirin ve sinir şey. belirli bir süre sonra insanda "parçalama" hissi uyandırabilir. kuyruğu olanı ise midesiyle sorunları olanlara tavsiye edilmez: mideniz alamayabilir. kılı tüyü kaçar ne'me lazım.
dünya üzerinde belki hiçbir hayvan yoktur onlar kadar titiz ve seçici. yumurta haşlarsınız sarısını yer beyazını bırakır, sütü sade içmeye bayılır ama boğaz kuruluğu yaptığı için hemen öksürmeye akabinde yutkunmaya başlar. sofradan aç kalkar gözü toktur, ama yemeğiyle oyun oynamaya da bayılır. hele bi tanesi vardı ki tüm mamalarını patisiyle ağzına götürür, 20ye kadar çiğnemeden yutmazdı.* nitekim insanoğlunun bencilliğinden kaynaklı nankör denmiştir bu hayvanlara, çünkü günlük hayatın stresinden bir iki okşamayla kurtulacağınızı sanırken ona ters gelen hareketi yaptığınızda sinirlenir, tırmalar falan.. halbu ki o da bütün gün yorulmuş olamaz mı? köpeklerde sahipleri her çağırdığında gelir bu yüzden dost adledilmiştir ama bence bu yavşaklıktır, kim isterki sürekli emrinde bir asalak gibi ona bağımlı yaşayan arkadaşları olsun? hayvanda olsa bi karakteri olsun canım.
