hırçın karadeniz dalgalarına açık sessiz sakin bir köydü. geceleri zifir karanlıkta sahilde yıldızların altında içmek keyif verirdi. lakin havaalanı sonrası ne hale geldi meçhul.
Çocukluk travmam. Öyle bir ailecek gitmiştik, dalgalar hayvan gibi ama. Neyse bir şekilde kıyıdan kıyıdan suyla oynaşıp ayrıldık oradan. Dönüş yolunda peder her sene burada onlarca insan ölüyormuş demişti. Ulan o zaman bizi niye götürdünüz oraya, ölelim diye mi şeklinde düşünerek çok kızmıştım ama sesli söylememiştim. Ölmekten korktuk diye dayak yemenin alemi yoktu sonuçta. Döverlerdi bir şey desem.
