sözleri şu şekilde olan; albümü tanımlayan en iyi şarkılardan biri.
atılmışız bir sahneye
sarılmışız beyaz iplerle
hayat bize oyunlar yazmış
bölünmüşüz başrollere
bir an olsun sönmemiş hiç
kir gösteren ışıkları ah
bu dünyada sevmeye değer ne varsa kirlettik
çırıl çıplak teslim olmaya hazırdık
korkusuz ne yüzsüzler ruhsuzlar ne soysuzlar yetiştirdik
bilmezler inanmazlar bana yeter son perde
kim bu elleri bıcaklı yabancılar
sesi gür, yüzü uğursuz karartılar
perdenin sonuna doğru belirdiler
bizi yalana inandıran hurafeler
bu dünyada gülmeye değer ne varsa eskittik
ne yüzsüzler ne ruhsuzlar ne soysuzlar yetiştirdik
bilmezler, inanmazlar bana yeter son perde
Çok kolay yapılsa bile, anlatmak zordur. Bazı kesimler, kara mizah' da sinirlenirler. Kara mizah aslında "Güler misin Ağlar mısın" durumudur. Mesela unutkan bir yaşlının bakkala tereyağ almaya gidip, yumurta alıp gelmesine gülersiniz. Bi yandan da üzülürsünüz. Bu tarz nüktelerle harmanlanan yapıtlarda kara mizah yapıtlarıdır. Lâkin bazıları dalga geçiliyor sanıp, sinirlenir, yerer, kötüler. Kendileri de ayrı bir kara mizah konusudur.
Avuka, doktor, hakim, memur derken sira sessiz ve sikilgan bir çocuk olan
küçük Mehmet e gelmis. Ögretmen ona da babasinin ne is yaptigini sormus.
Mehmet anlatmaya baslamis;
- Babam bir gay barda striptizci olarak çalisiyor. Herkesin önünde
çirilçiplak soyunuyor. Eger çok iyi bahsis veren birileri olursa onlarla
birlikte geceleri evlerine gidiyor.
Ögretmenin rengi atmis. Diger çocuklara oyalanmalari için bir görev verip
Mehmet i bir kenara çekmis;
-Mehmet, baban gerçekten bu isi mi yapiyor?
- Hayir ögretmenim, babam aslinda Tayyip için çalisiyor ama bütün
sinifin önünde söylemeye utandim. *
