Hele pazar kahvaltısıysa, aile ya da dostlarla beraberseniz, sohbet, şamata ayyuka çıkmışsa, sıcak pişiler, peynir eritmeleri size çapkın çapkın göz kırpıyorsa, o kahvaltı ve o gün bitmesin istersiniz.
insanlar "sabahları kahvaltı yapamıyorum, nasıl o saatte bir şeyler yiyebiliyorsunuz!" diyordu, bense " kahvaltısız güne başlayamam, asıl siz nasıl güne aç başlıyorsunuz!" diyordum ama iki haftadır ben de bir şeyler yiyemiyorum yahu. başıma bir şey gelecek olmasın, ölüyor muyum aceba?
şakaklarıma kar mı yağdı, benim mi bu çizgili yüz?
ne yalnız başına, ne de çok kalabalık olmadan yapılması keyif veren günün en önemli öğünü. bayramlarda başkadır tabii. en son ki ramazan bayramı kahvaltısını nedense unutamadım. eski bayramlar kadar tad vermişti. abim eşiyle bize gelmişti, annem her zaman ki gibi kahvaltıyı güzelce hazırlamış, babam bu sefer internetten değil, elinde gazetesini okuyordu. ben ise kendimi eksik hissetmiştim ama. gerçi çokta mutluydum geleceğe dair düşünüyordum o an. abime özenmiştim açıkçası. bende eşim olacak kişiyle beraber bayramda anne babama kahvaltıya gelişimin hayalini kuruyordum. çok mu uçuktu bu hayal veya çok mu gerekliydi onu da bilmiyorum. bu duruma takılı kalmakta kendimi hem iyi hem de salakça hissettiriyor nedenini bilmiyorum ama. allah hayırllı kişilerle karşılaştırsın. ne diyeyim.
istisnalar haricinde beyaz yakaların ancak hafta sonu erişebildiği, tek başına hazırlamanın-yemenin hiç bir anlam ifade etmediği, çiğnemeli yutma ayinlerinden genelde erken vakitte yapılanı.
günün en önemli besin zamanıdır. tamam tek başına yapmak güzel olmuyor belki evet. ama çok çetrefilli hazırlamasanız bile, çayın demlenmesini beklerken, zeytiniydi, peyniriydi, ekmek almasıydı falan o meşgaleleri dahi mutlu ediyor insanı.
günün en önemli öğünüdür. ayrıca en fazla miktarda yemek yeme olanağının bulunduğu öğündür. sindirim açısından ve sağlık açısından sabah ağır ve fazla yemek akşam yemekten iyidir.
