birde güzel ve seksi giyinmiş haldeyken azmış, abazan,libidosu tavan yapmış bir erkeğin yanından geçtiğinde yada görüldüğünde neyse işte dayanılmaz iç çektirir, baş döndürür.
aslında karmaşık olan bir varlık değildir. ve oldukça basit bir duygu mekanizmaları vardır.
arz talep ilişkileri yüceltiyor bazen bunları. onlarda tepe tepe kullanıyor bu avantajı.
Nazan bekiroğlu işte böyle anlatıyor kadının varlığını;
"Ben kadınım, dedi Havva, ama bu benim sıfatım.
Adımı henüz bilmiyorum.
Sonra döndü Âdeme, aklına bir şey gelmişti.
Sesi, bengisular gibiydi.
Bana, dedi, bir isim ver,
varlığım olsun.
Durdu, aklından yeni bir şey geçti. Bana, dedi, sen isim ver, varlığım senin olsun.
Bana öyle bir isim ver ki senin adının yanında dursun.
Seni anan beni de ansın. Seni hatırlayan beni hatırlamadan olmasın.
Bir ile koy aramıza bizi birbirimize bağlasın."
japonlar, entrika çevirmeyen kadın yapmışlar, ama sanırım hata vermiş. sonra geri almış, gitmiş başkasına vermiş. sonra veriyormuş gibi yapıp vermemiş. sonra da japonya-çin savaşı çıkmış işte.
insanın göğüs kafesinin içinde fırtınalar kopartan, o fırtınalar sonunda dünya evine girilen, ciddi ilişkiye bir bebek ile başlayıp, bazen güldüren bazen sinirlendiren, genelde kendini sevdiren ve öldüğünde mezarının başında bekleyen dişi bir insandır.
Şebnem Ferah'ın ilk albümünün adıdır. ismine yaraşır şekilde, kadına dair tüm halleri, o albümde yakalamak mümkün. Her bir şarkısı keyifle dinlenilmiştir ve halen dinlenilmektedir.
varlığının biz erkeklere bir hediye olduğu yaratıklardır. kimisi "kadın dediğin başa bela" diyor ama kadın olmazsa dünyanın halini düşünsenize... duygusallık adına zerre birşey olmayacaktı. büyük ihtimal bitmek bilmeyen savaşlar olacaktı. çiçekler, böcekler bize herhangi bir şey anlatmayacaktı güzellik babında. hatta "güzel" kelimesi bile belki olmayacaktır.
onlar olmadan bu dünya kesinlikle yaşanır bir yer olmazdı.
dişiliğiyle bir erkeği tavlamaktansa, kadınlığını sadece tavladığı erkeğe saklamayı bilen varlıktır. erkeğim diyeceği insana o zayıflığı yakıştırmaz çünkü.
''kadın çıkar başka kadının rahminden;
hayata ilk çığlığını atar;
sessizliği işitir..
babasının gözlerindeki hayal kırıklığı;
ilk yaşadığı şaşkınlık olur.
seni her şeyden çok sevmek basitti. var olan tüm inançların üstünde tutmak bile öyle. buna rağmen, çıkarcı bir karakter sahibi olmayınca ezilmek kaçınılmazdı.
kadın, tamamlayıcısıdır erkeğin. erkek de kadının. aynı anda, ikisi birden birbirine bağlıdır yaşamak için. bunun aksini söyleyen, zeka yoksunudur. yapay da olsa ihtiyacı var insanın tamamlanmaya. bunu bile bile, her şeyin üzerinde tutabiliyorsunuz.
isyan edecek ne var? ego ve güç bağımlılığı içinde ezdiğiniz insanlar siz ölüp giderken, size bir fayda sağlamıyor. isyan edecek bu var. ne alaka şimdi? erkekler şöyle, erkekler böyle; bir an, insan olduğunuzu unutup, ağzınıza ne gelirse söylüyorsunuz. gün gelip, olağanın dışında bir adam sizi sevdiğinde bile, diğerlerinden ayırt edecek yetiyi bulamıyorsunuz kendinizde. yazık ediyorsunuz, kendinize de. bu yazdıklarım aynı denyoluklara sahip diğer cins(ler)e de geçerli.
ne zaman, tüm varlığınızla bir insanı sevmeye başlarsınız? o zaman hapı yuttunuz. özellikle, kadın kimyasında mevcut olan aidiyet hissini, ne kadar doyurmaya kalkışırsanız, o derece boşluk doğuruyorsunuz. tuhaf değil mi? kokusunu, sesini, odanızda kapladığı hacmi düşünün... cevap: kadın. cevap: erkek. cevap: yok aslında.
gelmek istediğim yer, kadınlara olan inancın bizzat kendilerince yıkıldığı.
geriye dönüp bakınca, insan neye üzülür? boşa harcadığı zamana mı? harcadığı emeğe mi? paraya? öpüşürken salgıladığı tükrüğe mi? yoksa bir kadına inanmaya mı? şıklar bunlardan çok daha fazla tabii. cevabı da yok. şahsi fikrim bu, salt hüzün.
