“Hayatımı gerçekten zorlu bir okulda geçirdiğimi, zulüm ve insanlık dışı işlemlerden, ortalama bir insanın payına düşenden daha fazlasını aldığımı, gemilerden hapishanelere, bataklıktan çöllere, idam sehpalarından kimsesizler yurduna, savaş meydanlarından askeri hastanelere dek her şeyi tatlısıyla acısıyla tattığımı eklemeliyim.”
there were three men, came out of the west,
their fortunes for to try
and these three men made a solemn vow:
john barleycorn must die!
well, they've ploughed, they've sown, the've harrowed him in.
threw clouds upon his head.
till these three men were satisfied.
john barleycorn was dead.
they've let him lie for a long long time,
till the rains from heaven did fall.
and little sir john sprang up his head
and so amazed them all.
they let him fly till the midsummer's day,
till he looked both pale and wan, oh,
then little sir john has grown a long long beard
and so became a man.
they have hired men with the scythes so sharp.
to cut him off at the knee,
they rolled and they tied him around the waist,
serving him most him barbarously.
they hired men with the sharp pitchforks
to prick him to the heart.
and the loader he has served him worse than that,
for he's bound him to the cart.
well, they've wheeled him 'round and 'round the field,
till they came onto a barn.
and there they made their solemn oath,
concerning a barleycorn.
they hired men with the crab tree sticks
to split him skin from bone, yeah,
but the miller he has served him worst and bad
for he ground him between two stones.
well there's beer all in the barrel
and brandy in the glass,
but little old sir john with his nut-brown bowl
proved the strongest man at last.
john barleycorn, throw him up, throw him up!
now the huntsman, he can't hunt the fox,
nor loudly blow his horn
and the tinker he can't mend his pots
without john barleycorn,
john barleycorn, john barleycorn,
barleycorn, barleycorn
john barleycorn, john barleycorn.
“Neredeyse ilk farkına vardığım şey sorumluluklardı. Sekiz yaşımda ağır işlerde çalışmaya başladım. içimde güçlü bir macera arzusu vardı. istiridye korsanlarına katıldım. Bir yelkenliyle Japonya kıyılarında fok avlamaya gittim. Yedi aylık tayfalıktan sonra geri dönüp, kömür küremek, kıyı balıkçılığı ve bir Hint keneviri fabrikasında işçilik yaptım. Daha sonra California’dan Boston’a kadar bir aşağı bir yukarı avarelik ettim. Tanıştığım insanların hepsi emek, zorluk ve kazalarla eğilip bozulmuş, sahipleri tarafından yaşlı atlar gibi yüzüstü bırakılmış denizciler, askerler, işçilerdi. Onlarla yolculuk edip, yük vagonlarında, parklarda onlarla birlikte titrerken yaşam öykülerini dinledim. Onları dinledikçe beynim çalışmaya başladı. Bu gezilerde sosyalistlerle tanıştım ve sosyalist oldum. ilk yılda üniversiteden ayrılmak zorunda kaldım. Klondike’a altın aramaya gittim. Klondike kendimi bulduğum yerdi. Orada kimse konuşmaz, herkes düşünür. Gerçek bakış açısı kazanırsınız. Ben de kendi bakış açımı kazandım.”
