galiba eski islerimden birini bir platonigim bulmus bana.
hic yuzume bakmiyordu, hic ilgilenmiyor gibiydi.
alla alla.
bana karsi bos degilmis meger;)
sayet oyleyse sagol!! kalp
dünyanın en hüzünlü şeyi bu bence. sabahları istediğin kadar uyumak, özgürce gezmek, gece istediğin saatte uyumak varken neden çalışmak zorunda kalır ki insan?
bunu ömrümde sadece bir ay çalışmış biri olarak çok iyi anladım.
Maaş var ama geçim yok. iş bulmak da artık tek başına çözüm olmuyor; çoğu kişi sadece ay sonunu getirmeye çalışıyor. Bir 1+1 ev ya da araba almak ise neredeyse imkansız hale gelmiş durumda. insan, çalışsa bile bir şeye sahip olamıyormuş gibi hissediyor.
