Bana diğer şeylerden izole olarak farklı bir zaman diliminde olduğumu hissettiren bir şehir. Nasıl tanımlayayım bilemedim. Böyle sanki hep doksanlarda kalmış gibi bir griliği var. Kendi başına bağımsız bir dünya gibi.
küçükparkta meydanda (bu empasın karşısındaki park) demir banklar var oturmak için. bundan beş sen önce tahtaydı onlar. bi gece hepsini kırdım. belediye yerine demirlerini takmış.
benim sayemde oturup içiyonuz o banklara. bilin istedim.
izmir'in En sevdiğim yanı, her köşe başına sokak hayvanları için kuru mama bırakılması. Belediye olsun, hayvan severler olsun, mamayı eksik etmiyorlar sokaklardan. Gördüğüm bütün sokak hayvanları tombul tombuldu, Güzel insanlar sayesinde.
izmir insanı atatürkçüdür. izmir insanı ileri görüşlüdür. tayt giyen kadınların götlerine bakmayan erkekleri vardır. açık görüşlüdür ve karşı görüşe saygılıdır bu şehrin insanları. kadınlar herhangi bir saatte dışarıda rahatça gezebilirler ve hatta çimlerde bira içebilirler. bunu yaptıkları için tacize uğramazlar ya da etiketlenmezler. kıbrıs şehitlerinde bira-kokoreç, bira-midye sohbetleri vardır. hatta geleneksel kordon bira midye buluşması düzenlenir. çimlerin üstü yaz kış doludur. kitap okuyan da, gitar çalan da, roman havası açıp oynayan da, siyaset ya da felsefe tartışmasına giren de ya da öylesine canı sıkılan da orda olur. saat kulesi civarına gittiğinizde güvercinleri beslemek ve yakalamak için kahkaha atarak ortalıkta koşuşturan çocukları gördüğünüzde kış günü bile içiniz ısınır. vapura binip karşıya geçerken huzur bulursunuz. sadece martıları besleyebilmek için fazladan bi gevrek alıp vapura binmiş insanlar görmeniz çok sıradandır. daha bir sürü var ama bunlar günlük sıradan güzellikleridir. insana iyi ki izmir'liyim dedirtir. *
yıllar sonra tekrar gitmeyi becerebildiğim türkiye sınırlarında bulunan şehir. alins ve leman'ın yer değişiklikleri garip olmuş. ve özlediğim doğrudur. yine görüşmek üzere şehri.
