iktidar tarafından ele geçirilemeyecek bir yer olduğundan * sansürlemeye çalışılacak şehirdir. * insanını da çok severim sokaklarını da palmiye ağaçlarını da . sevmediğim tek birşeyi var o da fırtına vadisinde oturan bir cadaloz teyze vardı şebnem ferah konserinde izmir fuarda benden fırça yemişti çok sağlam. yaşlı diye sesimi çıkartmıyordum yerimi almaya çalışıyor . aa bir baktımki durum değişik pek bir saygısız payladım bende. *
eşsiz memleketimin ege bölgesinde bulunan güneşi denizi canlı,yazı kışı ayrı güzel olan,vatan sevgisi ve kültür seviyesi oranının yüksek olduğu bilinmesine rağmen içinde yaşayan bazı tuhaf ve hazımsız insanlardan dolayı adı lekelenmeye çalışılan güzel şehir.
geçen hafta istanbul'daydım. bağdat caddesi, ortaköy, beşiktaş, bebek, taksim altını üstüne getirdik. en son taksim'deki bardan saat 04.00 gibi çıktık sanırım.
dün de alsancak'taydım. kıbrıs şehitleri, gül sokak, kordon. gün boyu, geç vakitlere kadar.
ve kesinlikle şunu söylemeliyim ki, izmir gibi bir kent yok. burada herkesin yüzü gülüyor. asık yüzle gitsen bile alsancak'a, gülümsemeye başlıyorsun bir süre sonra. seni içine çekiyor. istanbul gibi değil kesinlikle. kalabalıkta kaybolmuyorsun. hızla bir yere yetişmeye çalışmıyorsun.
özellikle dün, alsancak şenliği vardı belediyenin düzenlediği. her köşede bir konser, her sokakta sanatsal bir etkinlik. konserlere eşlik eden, sokakta dans eden insanlar.
anlatmak istediğim; istanbul çok güzel, çok büyük ama. insanlar sanki izmir'de daha mutlu. daha dingin. daha özgür. daha güvenli. daha çok hayatını yaşıyor. kalabalıkta kaybolmuyor.
garip bir şekilde çalışarak gelir elde etmenin zor (iş miş yok olan hep asgari ücret) fakat kiraların da bir o kadar yüksek olduğu şehir. eğer bin liranın üzerinde olmayan bir maaşınız ve başka ek geliriniz yoksa merkezi denebilecek semtlerinde oturmayı aklınızdan dahi geçirmeyin.
mayıs ayının ortasında bana deri ceket giydirdiği için küskün olduğum şehir.
küstüm evet.. ama artık ılık havalara yelken açarsa yavaş yavaş, barış ilan edebiliriz tekrar. hemen affederim. unuturum bugün beni sırılsıklam ıslattığını, soğuk rüzgarıyla üşüttüğünü. evet. anında unuturum.
içinden çıkamıyorum bu şehrin, ne kadar düşünsem de fellik fellik aramak zorunda kalıyorum bir önceki düşündüklerimi, yine ve yeniden.
nitekim burası çağdaş bir şehir olarak geçiyor, kendi lügatlarında tabii ki. medeniyet bu değil esasen bilmiyorlar. işin özeti, ulusalcıyım diye geçiniyorlar fakat elin yunanıyla, ermenisiyle gayet sıkı fıkılar.
e bunlar zaten ataları diyebilirsiniz, kaldı ki bir bakıma doğru olabilir. gavur izmir lafı boşa değil. paradoksa sürüklendiğim anlar da işte buna tekabül ediyor.
yani bunlar hem ulusalcı, milliyetçi, çağdaşlar değil mi?
peki yunan hayranı, batı meraklısı da buralılar değil mi?
nitekim aklıma bir hikaye geliyor;
malum bir evin önünden birtakım kişiler geçiyor, böyle grup şeklinde erkekler. o malum evde yaşayan bir çocukta taş alıyor onları taşlıyor ama nasıl bir hınç ile.
sonra bir kişi daha geçiyor ileriden, çocuğa bağırıyor, diyor ki;
başını denizden çevirmedikçe aşık olunacak kadar güzel bi şehirdir ancak geriye dönüp biraz yukarılara baktığında sıradan bir anadolu kasabası görürsün ki bunda izmirin günahı yoktur. şehir merkezi baştan sona yıkılıp yeniden imar edilmelidir.
efes gibi antik çağın metropol kentine ev sahipliği yapan, antik çağın 7 harikasından biri olan artemis tapınağının bulunduğu, hristiyanlığın haç merkezi meryem ana nın son yaşadığı ev, şaraplarıyla ünlü şirince köyüne evsahipliği yapan selçuk ilçesine sahip; ilimiz candır ciğerdir en önemlisi yaşadığım yerdir.
izmir özgürlüktür, hayatin damarlarinizda hizla aktigini hissetmektir. kordonda bir gün batimini cimlerin üzerine oturup dalga sesi esliginde izlemektir.
ilk bi kac ay ne yapacagim burda deyip hüzünlenmek, ardindan vazgecememektir! gözyaslariyla veda etmektir.
göcmen mahallesinde kirada gecirilen 6 yil, bu insanlarin ne kadar candan, sevgi dolu oldugunu görmektir. dügünlerindeki müzikleriyle balkanlara uzanmaktir. göz yaslariyla vedalaridir, ardinizdan bir tas su dökmeleridir siz ayrilirken.
izmir kumrudur, boyozdur, cigdemdir. o denli sicak, citir citirdir.
Izmir genctir, genc kalmaktir her daim. 15dk.lik bir vapur yolculugunda hayattan soyutlamaktir kendini.
Izmir marti cigligidir. Anadolunun iclerine gidildikce özlenen! Biraz mavi, biraz yosun kokusudur.
Teleferikle tepeye, mis gibi bir manzaraya ulasmak, inciralti'nda denizin durgun yüzeyine hayran olmak, kemeralti'nda sokaklarda kaybolmak, gümrük'te demli cay icmek, kordon'da cimlerin üzerine dökülmüs insan kalabaligina sasirmamak, karsiyaka'da carsida dolanmak, bornova'da daracik masalara sigismaktir ögrenci usulü, ykm ya da sevgi pastenesi'nin önünde bulusmaktir en az bir kez.
yedi yil icime cektigimdir, ikinci ve belki asil memleketimdir, unutamadigimdir, özlenendir..
