içinde yasanan iğrençlikleri ''göç''e bağlayan sığ ve yüzsüz insanların sehri. oh lan ne ala ortalığın ağzına sıçsınlar sonra bizimkiler yapmamıstır desinler. sizinkiler yüzünden bu ülke yıllarca yerinde saydı ya zaten.
tercih döneminde izmiri başa yaz baskılarına "istanbulda okucağğğm ben yaaaa" şeklinde karşılık verdiğim ancak şu an çok pişman olduğum, insanıyla, havasıyla, suyuyla, her şeyiyle yaşanılası güzel şehir. sokakları deniz kokan memleketim.
izmir 'de büyümüşsen nereye gidersen git deniz kokusu ararsın.
deniz özlemi olur deniz çeker seni içten içe.
tüm yollar denize çıkacak sanırsın başka yerde olsan bile.unutturmaz kendisini.
iyi geliyor bana izmir.
izmir'de doğmuş ve 21 yaşına kadar yaşamış biriyim ta ki aydın ilinde üniversiteye yerleşene kadar. fakat 21 yıl boyunca duymadığım kadar izmir kelimesini son birkaç haftada sözlüklerden okudum.doğma büyüme izmir'li olarak baydım, yeter lan gına geldi. izmir'i yerin dibine sokmaya çalışan gerizekalılar mı dersiniz? yoksa öve öve bitiremeyenler mi dersiniz? ulan izmir de sonuçta nüfusunun büyük çoğunluğu başka şehirlerden göçen insanlardan oluşuyor. hatta 150 bin mardin'li, 140 bin konyalı, 135 bin erzurum'lu ve diğer şehirden göçenler ekstradan muhacirleri barındırıyor. doğma büyüme taş çatlasın 750 bin izmir'li vardır. 4 milyon nüfusun 750 binini geçmez aslen izmir'lilerin sayısı. yani anlayacağınız diğer illerden ne fazlası vardır ne eksiği kendi halinde egenin incisi bir şehirdir. fakat inciraltında içmesi, kordonda sabahlaması, karşıyaka sahil şeridinde fink atması hiçbir şeye değişilemez. izmir'in insanları mı? onları, sen, ben, o, şu, bu, yani hepimiz oluşturuyoruz. yani korkmayın bizden, uzaylı falan değiliz...
Halk arasında ahmak ıslatan yağmuru olarak adlandırılın yağış biçimi nedeniyle bugün beni ahmak konumuna düşüren ama yine de yaşamaktan asla vazgeçemeyeceğim şehir.
nedense bir anda özlediğim şehirdir. pek güzel anılarım yok doğrudur. bi yaz günü güneş tepedeyken gezemedim doğrudur. ama yine de güzel bir şehirdi benim için. olsa da gitsek.
izmir ağlıyor bu gece, utanmadan akıtıyor gözyaşlarını.
hıçkırıkları yankılanıyor ev aralarında...
damlalar süzülüyor sokaklarında,
sel olup yıkıyor, alıp gidiyor önündekini.
bu yağmurlar bir tek bendeki seni silemedi...
