seneler önce iznik'te bir restoranda ailemle akşam yemeği yerken " dilerim izmir'de yaşarım " cümlesini kullanmıştım.
neden istemişim hiç bilmiyorum.
ama öyle yürekten istemişim ki, izmir'de yaşıyorum.
düşünüyorum da, bilinçli olarak söylemediğim cümleleri yaşıyorum.
aynı şekilde başka bir şehirde de yaşamıştım çünkü.
Her ne kadar keşmekeş, telaş, bir yerlere yetişme telaşı var gibi gözukse de bütün izmirlilerin birbirine saygısını ve sevgisini yitirmediği tek ilimizdir.
En cok da yolda yururken sarki mirildanan insanlari, sokaklarda "free hugs" yazisi ile yuruyen geyleri ve bostanli'da balkonda oturup denizi ve palmiyeleri izledigim yikilmak uzere olan evimizi ozlemisim.
