itiraf ediyorum solframe kan ağlıyor, yıllardır girmediğim sözlükte girmemekle neredeyse hiçbir şey kaybetmemişim. yararlı, bilgilendirici hiçbir şey yok.
Pikniğe gidecektik bi kek yapayım dedim elime yüzüme bulaştırdım. Bugün çok beceriksizim ya.
Aynı anda düdüklü tencerede kuru fasulye yapıyordum. iki şeye odaklanınca ikisi de ayrı ayrı başıma bela oldu ya. Kekin sosunu ayırmayı unutmuşum. Unu koyduktan sonra aklıma geldi. Başka bi sos tarifi buldum evde malzemesi eksikti koşa koşa almaya gittim. Sosla uğraşırken kek yandı.
Bu arada fasulyeyi de çok tuzlu yapmışım yenecek gibi değil o da ayrı bi salaklığım. Hakkaten çok beceriksizim bugün ya. Mutfağım savaş alanına döndü nasıl toplayacam şimdi zaten yoruldum.
Yo rul dum.....
Bu ülkenin sapıklarından / tacizcilerinden / tecavüzcülerinden....
Ülen kim yaparsa yapsın, babam bile yapsa kendi ellerimle polise teslim ederim millet koruyor akıl alır gibi değil. Adalet desen yok, bu ülkenin avukatları ne halt ediyor acaba? Bu kadar mı vicdanınız körelmiş. Bunları yapan kişinin arkadaşları/akrabaları bu kadar mı kötü ve iğrenç? Pedofili artmış ahlaksızlık desen diz boyu. Herkes bir şeylerin ardına gizlenerek yapıyor bu tür sapkinliklar. Kim olursa olsun korumayın arkadaş. Sizin ananız bacınız yok mu demeyeceğim malum bazı insanlar çocuklarından, analarının dizinden tahrik oluyor!!!! Sizin asıl vicdanınız yok mu? Nasıl rahat koyuyorsunuz başınızı yastığa? Gidik tedavi olun, insanlardan bilhassa çocuklardan uzak durun Allah rızası için yazıktır ya.....
Sen ses çıkarmazsan ben ses çıkarmazsam, o ses çıkarmazsa bu asla ve asla çözülmez. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın devri bitti. Bugün o dokunmadığın yılan, gün gelir sana sokar.....
itiraf ediyorum, cok yoruluyorum; bir yandan is gorusmeleri bir yandan universite dersleri diger yandan yuksek lisans basvuru sureci, yeni yurda alisma derken gunler nasil geciyor anlamiyorum. Zaman avucumdaki kum gibi tutamiyorum akip gidiyor ve ben zamana yetisememekten Ani yasayamamaktan korkuyorum... tabi bir de burs mulakati var 1 hafta sonra... diger yandan içimde garip ama guzel bir his de var: Umut gibi, sevgi gibi... umit ediyorum sozluk! korkmuyorum! (Korkmayacagim da) Biliyorum ki iyi seyler zaman aliyor ve bir yerlere ulasabilmek cok caba gerektiriyor; nihayetinde adim adim cikman gerekiyor, yuruyen merdiven luksun yok. Ve Ben elimden geleni yapmaya calisiyorum sadece. inaniyorum sozluk! Ya olacak, ya olacak!
sahip olduklarının kıymetini kaybetmeden anlayan insanların ellerinden öperim.
on sekiz gün oldu ailemden ayrılalı. aslında üniversiteyi şehir dışında okuyup öğrenci evinde kaldığımdan yıkama, ütüleme değilde yemek ihtiyacımı karşılayabileceğimi düşünüyordum. bizimkilerde öyle düşünüyordu ki beni siktir edip gittiler ancak mümkün değil.
bir kez makineyi çalıştırmayı denedim bu sürede; sonuç?- tabiki hüsran. sabah kahvaltısı için sıcak yatağından kalkıp.. ne sabahı lan; öğlen.? brunch, neyse. big mamma's ta sebzeli omlet yiyen kız ne anlar çamaşırdan, bulaşıktan? neyseki fazla zahiyat vermeden 60 derecede beyazların yıkandığını anladık azizim. olan yine bizim gömleklere oldu. geçen hafta kirli çamaşırlarım için battal boy çöp poşeti aldım; kokmasın diye de balkonda tutuyorum al sana itiraf!.
aslında yemek yapmayı severdim, yani öyle hatırımda kalmış. tüm planım annemin gitmeden önce hazırladıklarıyla en azından bir hafta yaşayabilmek üzerine kuruluydu; olmadı. köfte nedense bozulmuş, annemin erişteyi güzel yapması benimde bu konuda maharetli olabileceğim gibi bir yanılgıya düşmeme sebep oldu. sonuç? kimseye söyleme ama şöyle oldu:
-evet, finalde de iki yumurta yapıp yedim ses etme.
bunlar fiziksel olarak mevcudiyetimi sürdürecek, dışarıdan bariz şekilde farkedilmeyecek baş edemediklerim. birde dışarıdan direk gözüne çarpacak aksi, sinirli ruh halim var? oda kalsın hatıra defterimde:
eve geliyorum, hava aydınlık olduğundan bir kahve alıp kitap okuyayım istiyorum. en sevdiğim sandalyeye geçip açıyorum kitabımı. tıpkı onlar varken yaptığım gibi ancak tek farkla; sessizlik.. öyle huzur vereninden de değil. arıyorum sonra; kahkahalarla açıyorlar telefonu. kürek mahkumu muamelelerine maruz kalınca kapatıyorum, uzanıyorum, uyuyakalıyorum. hiç üzülmüyorlar lan bana.
buranın itiraf başlığı burası mı bilmiyorum ama içimi dökmem lazım, takip edilmediğim tek sosyal mecra da burası.
yaşadıklarımdan bıktım. neden yaşıyorum, bilmiyorum. şu hayatta yapmak istediklerim hâlâ var ama kimin için, ne için... gereksiz işte.
neyse. bir insan ayrılmak istediği erkek arkadaşı tarafından bir eve kapatılmayı, dayak yemeyi, tecavüze uğramayı, canına ve sevdiklerinin canına kast edilmesini, tehdit edilmeyi ve şantaja uğramayı hak edecek kadar ne yapmış olabilir, aklım almıyor. sadece sevmiştim ben halbuki, her ilişkide olabileceği gibi zamanla da bitmişti. olan sadece buydu işte.
