Yasamak istiyorsaniz gelmeniz gereken sehir. Evet burada yasarsiniz ama yasamak istemezsiniz. Sizden hep bir parca saklar ve onu geri alamazsiniz. Her gun bir parca gider bu şehrin kalbine. En sonunda geriye kalan gozyasinizdir.
her gün önemsenmeden üzerine basılan taşlar, avrupa'da bir şehirde olsa idi şehir o nesnenin üzerine kurulurdu. ancak istanbul'da o kadar çok var ki önemsenmiyor. trajigüzel. bunu da yeni buldum araya kaynatayım dedim.
önce doğarsınız burada
sonra biraz büyür sokaklarında oynarsınız, sokaklarında yürür, gezersiniz
bi süre sonra sıkar trafiği kurtulmak istersiniz izmire ankaraya gidicem dersiniz (gidemediniz)
biraz daha büyürsünüz üniversiteye başlarsınız istediğiniz şehre gidersiniz bu şehre uyum sağlarsınız bi süre sonra yavaş yavaş istanbulu özlersiniz, özlersiniz ve daha çok özlersiniz
üniversite bitmiştir ailenin yanına istanbula gelinmiştir bundan sonrası ikiye ayrılır
1-) istanbula dönüş size iyi gelmiştir ama yine bi süre sonra sıkılmaya başlarsınız sonra daha da çok sıkılmaya başlarsınız
2-) istanbula dönmüşsünüzdür fakat çeşitli şartlar yüzünden (başta tayin olmak üzere) istanbul dışına çıkarsınız. bu defa da orası sizi sıkar ve istanbulu yine özlersiniz
işte istanbul böyledir çok lanet bir şey ne istiyorsunuzdur ne de onsuz yaşayabiliyorsunuzdur
kpss alımı ile memleketim olan malatyaya atandım. 1 veya 2 ay içinde ayrılacağım istanbuldan. çok uğraştım çok çalıştım gitmek için ama şimdi içimde bir hüzün bir burukluk var. gidersem bir şehri terketmeyeceğim sadece. kız kulesini, eyüp sultanı, beşiktaş sahilini, ortaköyü, çınaraltını, beykoz korusunu, modayı terkedeceğim. ağlarım giderken galiba.
dünyanın en yaşanabilir, en sıkılmadığı, en güzel, hoş manzaraları olan çok yüksek boş binalarla mahvedilmese ve birçok aracın çıkardığı egzozu temizleyecek yeşillik alanları olsa her ilçede mükemmel bir şehir. geçmişten günümüze ve geleceğe birçok insanın yaşadığı ve yaşayacağı yaşamak için en çok savaş yapılan, insanların en çok yaşamak istediği ama en çok mahvettiği çevrenin temizliği, tarihi alanları, yeşillik alanı vb. şehir. istanbul'un değerini ancak orada olmadığında anlarsın eğer kıymetini biliyorsan. yaşadığım şehir ve burada yaşamamış olsaydım bile dünyada en çok koruması gerektiğini düşündüğüm şehir.
Bazen bulundugunuz mekanı sürekli orada bulunmaktan ötürü güzellikleriyle göremeyebilirsiniz.
Bugün bu büyük şehirde bu kalabalık semtin 7 katlı apartımanının 5.katından hiç sevmediğim geniş caddesine bakıyorum.
Güneş daha batmaya başlamamıştı ama akşamüzeri yeni çökmüştü. Balkonun sağ tarafına vuran güneş tepeden gördüğüm ve ilerde hafif alçakta kalan büyük çayırın gözüme güzel görünmesini sağladı sanıyorum. Karşı binanın 3.katının balkonu sadece bizim apartmana bakan tarafını büyük bir panjurla kaplamıştı. Panjurun altına asılan beyaz çamışırların üzerine vuran güneş hüzmesi tam o nokta parlayıp göz kamaştırıcı bir hal alıyordu. Panjur bana Akçay'ın 3-4 katli yazlık apartmanlarıni hatırlattı.
Etraf yine kalabalıktı. O çok özlediğimiz sukün buralara daha uğramamıştı ve bir daha uğrayacağınıda pek sanmıyordum. Sürekli kalabalıklaşan bu şehirde sukün en son 1950 lerde kalmıştır heralde. Bu yüzden hayalle gerçek arasında var olan o çok ince çizgiyi aşarak hayaller alemine dalma vaktinin geldiğinı düşünüyorum. Yoksa bu kalabalık bu gürültü başka türlü çekilebilir miydi?
Yine çok sessiz ve sakin bir günün akşamüstüydü. Sadece kuş seslerinin uzaktan gelen dalga sesleriyle, arada bir kuvvetlenen rüzgarın birşeyi demir direğe çarptırarak çıkarttığı tak sesiyle buluştuğu bir akşamüstü. Labirent gibi kurulmuş iki katlı evlerin kesiştiği sokaklarda çok fazla insan yürümezdi. Araba mi? Günde 1 yada 2 tane geçerse bile bana çok gelirdi.
Sanıyorum gürültünün fazlalığı yaşam biçiminin zorluğu ve metropolitize olmasıyla doğru orantılıydı.
Tatilcilerin değil belki ama yöre insanının yaptıkları işleri görseniz. Ahırdan süt sağmaya giderken, tavuklara yem atılırdı. Ee tarla sabah gün doğmadan sulanır mahsüller toplanırdı... Şiveleri de öyle tatlı olurdu ki sanki hayatta dertleri ve gayeleri olmayan mutlu insanlarmış gibi görürdüm onları. Sırf hızlı hızlı konuşuyorlar ve kelime sonlarını söylemeden cümlelerini tamamlıyorlar diye.
Dünya çok büyük ama hayatlar küçük be. Tarlada, bağda, bahçede geçen hayatlar var. Birde burda egzozundan arabasının sesinden balkonda bile oturulamayan sokakta en az 4 kisiye çarpmadan karşıdan karşıya geçemediğiniz zaten eve baş ağrısıyla döndüğünüz harika güzel şehirler var. Evet gerçekten şehirler bir harika. istanbula bakın. Ben hayatımda böyle tarihi dokuya sahip olan bir yandan da modernizmi içinde yenilenen bu kadar şeyi bir kucaklayan başka bir şehir bilmiyorum. Ama burayı kötüleştiren, köleleştiren ve köreltenler biz insanlarız. insanlar bu şehrin ağzına sıçmışlar.
Daha az önce restarasyonlardan sonra bozulan mimarilerle ilgili bir haber okudum. En az 15 bina vardı ve bunlarında şehrin göbeğindeki o harika tarihi yapıya sahip olan müthiş yerlerin içinden çıkması beni kahrediyor.
Bu şehir ne zaman biter bilmiyorum. Biz insanoğlu burayıda tüketmeye and içmiş gibi son hızla devam ediyoruz ama şehir bizi hala kucaklıyor. Şehir doğayla beraber bize yüz çevirmeye başlayacak ve asıl ihanetin intikamını alacağı doğru zamanı bekliyor. Belki benim torunlarıma kadar sürer bu saltanat belki de daha kısa...
Sanırım büyük avm ler ve plazalarla dolu bu şehir herşeyi içine çekip yutmadan önce önümüzde bir kaç ömürlük zaman daha var...
Hem çok sevdiğim hem de nefret ettiğim şehir...
istanbul adamın ağzına sıçıyor. Ben anlamıyorum arkadaş millet istanbul'a gelip yaşamak için falan hayaller kuruyor da kuruyor. Evet hayat istanbul'da akıyor her şey burda. Para burda iş burda eğitim burda herşey burda... Ama o kadar kalabalık ki pahalılığıda cabası. insanlar buraya gelip yaşamayı düşünürken bende küçük şehirlere mi taşınsam diyorum sonra "Orada ne iş yapacağım ama?" gibi sorularla vazgeçiyorum. Tatilerde küçük şehirlere gidip oh be ne sessiz ne huzurlu diyorsam da 3 hafta sonra sıkılmaya başlıyorum, kaosu özledim diyorum gerisin geri dönüyorum.
Hayat zorlaştıkça istanbul'da üstünüze üstünüze geliyor. istanbul bırakmak istediğim ama bırakamadığım ve altın vuruşta beni öldüren uyuşturucu gibi.
hep yaşamak istediğim, kendimi orada mutlu hissedeceğime inandığım en güzel şehir.
ama yaşayamadım.
ne kadar çok uğraşsam da yaşayamadım.
hiç beklemediğim bir de yaşamaya başladım, istanbul'u en çok istediğim o zamanlarda.
çok üzüldüm ama yapacak bir şeyim de yok.
ben her zaman benim için nasıl iyi olacaksa öyle olsun istedim.
ama istanbul'u kötü olacak olsam da hala çok istiyorum.
müzik için çok istiyorum.
gidemeyecek olduğum yavuzfest için çok istiyorum.
gidemeyecek olduğum yüzlerce konser için çok istiyorum.
gerçekten orada çok mutlu olacaktım ben.
şimdi burada mutsuzluktan ölüyorum.
Sana dün bir tepeden baktım aziz istanbul
Görmedim gezmediğim, sevmediğim hiçbir yer
Ömrüm oldukça gönül tahtına keyfince kurul
Sade bir semtini sevmek bile bir ömre değer..
Nice revnaklı şehirler görünür dünyada
Lakin efsunlu güzellikleri sensin yaratan.
Yaşamıştır derim, en hoş ve uzun rüyada
Sende çok yıl yaşayan, sende ölen, sende yatan…
Yahya Kemal Beyatlı
Bundan beş yıl önce biriyle tanışmıştım internette. Yıllar geçtikçe aramızdaki bağ aşılamaz oldu. Hep buluşmak istedik ama hep bir bahane oldu. Sonra dedikki üniversiteye gidince kesin buluşacağız hatta aynı bölümü okuyacağız. Aynı bölümü kazandık. Ama farklı şehirlerdeydik. O istanbulda kaldı. Ben konyaya geldim. Aynı şekilde çocukluk arkadaşlarımda istanbulu kazandı. Şimdi ise on üç gün sonra buluşuyoruz.
istanbul benim için arkadaş demek,benim en yakınlarımın olduğu yer demek.
Kısaca istanbul benim için mesafelerin kapatıldığı yer demek.
