sokaklarında kaybolunası şehir.
kaybolunan her sokağın sonunda denizi arama gereği duyulmayan şehir.
sonu denizden olabilicek olsa da; sakinleri tarafından, katili sevilen şehir.
çiçek abbasların şehri. hala. çiçek abbas 1982 yapımı bir film. aradan tam 27 yıl geçmiş. ama aradan geçen bunca yıla rağmen aynı filmi istanbul'da bir daha çekebilirsiniz.
çünkü istanbul'da insanlar hala üst üste yolculuk yapıyorlar. minibüsünden otobüse, tramvayından metrobüsüne balık istifi hala devam etmekte. bunca yıldır bir şehrin halkını koyun misali taşıyan gelmiş geçmiş tüm yöneticilere sizce ben ne diyem mahmut mu diyem?
wikipedia 2008 verilerine göre dünyanın en kalabalık 4.şehriymiş. 12,573,836 nufusa sahip olan km^2 ye 1,831 kişinin düştüğü şehirdir. 1 numarada olan bombay dikkatimi çekmiştir şöyleki km^2 ye düşen insan sayısı 31,215 bindir. nufusu ise 13 milyon civarıdır.
bundan yaklaşık 3 ay önce roma'dan, istanbul'a geldiğim uçağın istanbul'a inişi sırasında, bilimum italyan turistin şehrin görünmesinden sonra; mi dio * demesine sebebiyet vermiş olan dünyanın başkentidir. o sırada ayağa fırlayıp haykırmak istedim: ne sandınız lan kamil herifler roma değil, istanbul burası alayına gider demek istedim, ama diyemedim. inişte olduğumuzdan kemeri bağlamış bulunmaktaydım. hoş kemer olmasada diyemeyebilirdim. *
hayatımın anlamıdır uğruna ölünesi bir şehirdir. her gün kalkıp ona günaydın demekle başlarım, gece penceremi kapatırken saygılar istanbul diye uyurum bunu kendime bir vazife edinmiş olup bu alışkanlığımdan burada yaşadığım seneler boyunca hiç vazgeçmedim. hayatımda kimseyi senin kadar sevmedim istanbul bunu bilesin cevap veremesende diye birşey yok ben cevabını biliyorum. beni kabul ettiğin için sana çok teşekkür ederim. seninle beraber yeni bir sabaha uyanmak için niyet ettim yatmaya. iyi geceler yedi tepeli aziz dostum istanbul.
hakkında her gün entry girilesi şehirdir. hatta evet lan dediğim, bundan sonra her gün hakkında entry gireceğim lan dediğim şehirdir. ne güzelsin sen be...
binlerce türküye ilham kaynağı olmuş, bir aşkın bir sevdanın bizlere hediyesi, bir kültür hazinesi. ne yazık ki onu yok etmek için canla başla çalışıyoruz.
bir derdim olsa diyor insan. filmlere baktıkça, derdi olanı boğazı gören bir kıyıda denizi seyrederken izliyorsun ya, o hüznün güzelliğini kıskanmaktan belki. bir derdim olsa da gitsem boğaza, şöyle yalnız yalnız seyretsem güzelliğini. dertlenmeyi bile keyifli hale getiren şehir. ne güzelsin sen be...
Yaşamda çelişkiler vardır değil mi? Hani şu sürekli iki arada bir derede kalmak durumu. Başka bir yaşam olduğuna inanmak istersin bazen. içinde bir boşluk hissi oluşur sanki birşeyi yalnış yapmışsındır sonrasında boşluklarını hızla dolduran med-cezir dalgaları gibi yerini düşlere bırakmasıyla yavaş yavaş, beliren duygudur aşk. Aşkı her insanın en şiddetli hissedebildiği ve ilk acımasız duygusudur. Belki de yaşamın vazgeçilmez olanıdır ..
Aşk bir kasırga gibidir aslında. Nerde başladığını bilemezsin ama kalbinin ortasında hissedersin ve giderek tüm bedene yayılır. Onsuz olamayacağın ilk anı hatırlasana, belki gece yarısı belki bir araba camından dışarıya bakarken. Birşey olmuştur, kendine bulduğun mutluluklar gölgelenmiştir sanki.. Bir gece yarısı daha geçer, yine onsuz yaşayamayacağını acımasızca yüzüne vuran bir gece daha, eski şarkılara merak sarmışsındır yeniden, ışıkları kapatmak istersin, içinde hep olduğuna inandığın huzur seni terketmiştir sanki... etrafında çok insan olduğunu düşünürsün, ama kalabalıklar daha çok yalnızlığı anımsatır sana. yangınların bir kıvılcımdan başka anlamları olabileceğine inanmaya hazırsındır, kalbinde daha güçlü kıvılcımlar olduğunu ilk düşündüğün anlardır..
Onsuz olamayacağını her an düşünürsün, yaşamı ikiye ayırmıştır bütün bu duyguların; onunla geçirdiğin anlar, onsuz geçen anlar.. senin için birşey ifade edenler, hiçbirşey ifade etmeyecek kadar saçma olanlar. onunla geçirdiğin her an vazgeçilmez olmaya başlamıştır, yaşadığın her saniyeyi ve hissettiğin herşeyi kaleme dökmek istersin..aslında yaşam bir defterin üzerindeki satırlar gibidir ve o siyah ve beyaz gibi vazgeçilmez, yokluğu ölümcül bir renktir. sanki ölümün sessizliği gibidir, martıların yavruları, denizin tuzlu mavisi, derin bir yaranın ağrısı gibidir, yaşamın içinde. onsuzluktan korkmaya başladığını hissedersin..
gün doğarken , yüzünün hayallerinden sıyrılan görüntüsü derin bir duygu denizine dönüşür,aşkın vazgeçilmezi yerine gelmiştir , artık sen bir tutkunsundur..
-üşüdün mü canım?
-evet
-gel...
istanbul... gözlerinin önünde, onsuzluğu düşünmediğin tek anda birazdan yine yalnızlığını paylaşacağın dostun seni izlemektedir. dalgalar da artık sana onu hatırlatanlar arasındadır. ve şafak sökmektedir az ötende.
yaşaması işkence haline gelse de zaman zaman gözünü kapatıp, kokusunu, sesini, denizini hissettiğin anda insanı kendine aşık eden şehir...
bir vapurda, rüzgarıyla dalgalanan saçların, denizinin sesi ve o güzel kokusuyla insanı orhan veli misali şair yapabilecek olup, resmen "istanbulu dinliyorum gözlerim kapalı" dedirten... gözlerini açtığında ise bir koşuşturmaca... balıkçısı, simitçisi, topuk takırtıları, korna sesleri... adeta içiçe geçmiş bir ahenk... hani çok mükemmel şarkılar vardır her dinlendiğinde insana huzur veren, mutlu eden... ama arada sırada dinlediğinde güzel gelen. hergün dinlendiğinde insanı sıkan, kabak tadı verip bazen yitirilmek istenilen... insan kimi zaman dinlemek istemese de bilir aslında ne kadar güzel olduğunu hani.. işte öyle bir şey istanbul... mükemmel, hatta paha biçilemez bir güzellik ama her zaman dinlemeye gelmeyen şarkı tadında...
galatası, kız kulesi, eminönü, kadıköy'ü ve sayamadığım birçok yeriyle anlam bulup, ne olursa olsun, nasıl olursa olsun insana kendini sevdiren meret...
birgün binin bir vapura. kapatın gözlerinizi ve sesi dinleyip saçlarınızı rüzgara bırakın. istanbulu yaşamanın, istanbulda olmanın ne güzel bir şey olduğunu o an anlayacaksınız...
seninle yaşamak zor istanbulda
her yüzde seni tekrar tekrar canlandırmak
ve her ses de seni duymaya çalışmak
yılların yorgunluğu düşmüşken ruhuma
güzelliğimi seninle gönderdim uzaklara
kalabalık içinde kaybetmek ne kelime
kendi ruhumu salarken her gece
ve her gece yüz yüze gelirken darağacında
olamıyorum işte yıldızlar kadar parlak
unutma yıldızlar da
eskisi kadar parlak değil
istanbul'da... *
