Gece 1 de ısparta yolcusu olan yazar. Hayat ne tuhaf, şimdiye kadar evim dediğim yerde misafir gibiyim, daha önce hiç görmediğim bir yerde artık benim evim...
kaç kişiyiz biz?
içimizde sakladığımız insanlar belirsiz.
ne kibrimiz var, ne de dengemiz.
çok görüyoruz hayatı, azı çok yapıyoruz nedensiz.
sevgimiz, ihanetimiz, gitmelerimiz, dönüşlerimiz...
izler bırakırken bile tedirginiz.
kazımak derler ya hani, ruhuna çiviyi çaka çaka kazımak.
gölgenle ruhunu birbirine karıştırmak da sebepsiz.
korkundan saklanırken gölgene sığınmak çok tekinsiz.
neye yarar ki üç günlük dünyada çiviyle gezmemiz?
canımız yanacak diye tir tir titrerken,
canımızın yakana değil, kendimize bu sitemlerimiz.
hüzünlerimizde boğuluyoruz çoğu zaman.
halbuki bak tertemiz ellerimiz.
mutluluklarımızı deniz kıyısına bırakıyoruz,
mutsuzluklarımızla yiyip içiyoruz, ne gereksiz...
dert etmeye değer mi bu hayat?
dışarıda yavaşça yürürken, içimizde patlıyor tüm hengamelerimiz.
her şeyi gönlünce yaşa denir hep,
işte her şeyi gönlümüzce yaşayamama telaşı tüm derdimiz...
bana anatomi dersi vermeye kalkan yazarcık. erkeklerde meni deliği ile idrar deliğinin aynı olmasını ilkellik olarak algılayıp bu iki cinsin organı arasındaki farkı algılayamayan bir beyin yapısına sahip. sonra da gelmiş bana cahil diyor a ha ha hahaha. o iki organ arasındaki ilişkiyi kur neden kadınlarda böyle erkeklerde böyle araştır öğren gel iki tane delik üzerinden feminen edebiyat yapma derler anlayana.
