ölümü seçmek, yaşamın bütün güzelliklerini bırakıp bir bilinmeze gitmek. yok olmak da diyebiliriz. akıllıca bir seçim değildir. çünki yaşam bütün zorluklarına rağmen her şeyi ile güzeldir. yaşamda çözülemeyecek hiç bir sorun yoktur. öyle ise yaşamaya devam etmeli. intihardan vaz geçmeli.
egonun en üst noktasıdır, intihar. çünkü, insanoğlu "dünya benim etrafımda dönüyor" diye yaşamayı seçmesi nasıl bir egoysa, "dünya artık benim için dönmüyor" diye yaşamamayı seçmesi de bir egodur.
kişinin kendine olan sevgisinin sona ermesinin akabinde gerçekleşecek olay. zira insanoğlu her eylemini kendini sevdiği için yapmaktadır. kendini sevdiği için yemek yer; çünkü doymak ona mutluluk verecektir. kendini sevdiği için müzik dinler; çünkü müzik ona hoş duygular çağrıştırır. yaptığı her şey aslında kendini sevdiği içindir. kendine mutluluk verecek, sevdiği şeyleri yapar hep. bir gün hayattan o kadar bıkar ki kendine olan sevgisini tüketir. o tüketimin son evresine varıldığında kendini bile sevmeyen birinin yaşaması için bir neden yoktur. ***
depresyon sonucu ortaya çıkan bir düşünce. uzman kişilere göre bir insan en az bir kere intihar girişiminde bulunmuşsa, sürekli pişman olduğunu söylese bile, bir daha asla denemeyeceğine söz vermiş olsa bile, tekrar denemesi çok çok yüksek bir ihtimalmiş. intihar ederek hayatını sonlandıran kişilerin çoğu bunu bir kaç denemeden sonra başarmış. o yüzden varsa çok sevdiğiniz böyle bir deneme yapmış insan, kesinlikle yalnız bırakmayın. iyiyim, bir daha yapmayacağım gibi sözlerini ciddiye almayın. bir terapiste gitmesini sağlayın. kaynak: gece uyku ve uyanıklık arasında izlenen bir discovery channel belgeseli.
intihardan bahseden , sürekli intihar edeceğini söyleyen insanların gerçekten bunu yapma olasılıklarının fazla oldugu bu yüzden biri ağzına bu kelimeyi alıyorsa ciddiye alınması gereken hede.
sadece bir ruh halini içermediği gibi hayata "karşı" bir duruşu da tanımlar. biz geride kalanlar bu duruşun ardından "duramayışı" özümseriz yalnızca.
bırakıp gidildiğiniz noktadır. arkada kalanlar olarak nereye kadar anlayabileceğimizi bilemeyiz. eylemin kendisinden daha büyük bir çaresizlik içerir geride kalan olmak. onlar gider, sen bakarsın, koca gri bir boşluk içinde düştüğün yanılsaması ile.
" ama intiharların özel bir dili vardır.
tıpkı marangozlar gibi, hangi aletlerin kullanılacağını bilir,
ama asla sormazlar 'neden' diye..." anne sexton
meraklısı için not: site, almanya'da yaşayan bir sosyolog olan (bkz: günal günal)'ın, bitirme tezini site içeriğine uygun hale getirmesiyle oluşturulmuştur.
hiç winamp'a şarkı koyarken zorlandın mı? evet abi zorlanıyorum. içimden hiç bir şarkıyı dinleyesim gelmiyor. fareyi hangi şarkının üzerine götürsem o şarkının melodisi aklıma geliyor ve bezmişliğim... ben zorlanıyorum winamp'a şarkı eklerken, aklıma savaş, parasızlık, ibne dünya geliyor.
dünya neden böylesine şerefsiz acaba? neden 60 yaşındaki bir teyze, elindeki iki kocaman bavulla minibüsden indikten sonra e5'in bariyerlerinin üstünden atlamak zorunda? intihar edicem deyince bir durup düşünüyor insanlar. ölüm girince işin içine o paslı beyinleri aciz fikirler üretebiliyor.
hadi onu da geçtim ben... bir oğlan çocuğu babasını baba olunca anlayabiliyor. bu acıdır ki ne acı. bunu kimse winamp'a şarkı koyarak açıklayamaz bana. susmanış bir şarkıdır bu, yüzyıllardır benliğimizde çalan.
bazen bir ağacı, bitkiyi düşünüyorum. senelerce orada öylece durabiliyor. sorgu yok sual yok. iyiliğe inanmış ve kararlı. birşeyler anlatmak istiyor sanki. belki de bir ağaç sadece. ama yaşıyor ve hoşgörülü.
sonraları aklıma, sultan hanım hayratı'ndan su doldurabilmek için kırmızı kapaklı bidonumuzu sıraya soktuğum zamanlar geliyor. ben beklemezdim sırayı, bidon beklerdi. saygılıydı insanlar birbirlerine.
geceleri düşünüyorum da; güneş gece niye yok acaba diyorum kendi kendime? salak olduğumu biliyorum ama soruyorum. sonra cevap veriyorum zavallı ruhuma, "güneş çok akıllı, özlenmek için gitmek gerektiğini biliyor."
anlıyorum ve saygılıyım. susuyorum bir an. dudaklarımda içtiğim şarabın ıslaklığı, gözlerimde yaşlar.
