sadece bir ruh halini içermediği gibi hayata "karşı" bir duruşu da tanımlar. biz geride kalanlar bu duruşun ardından "duramayışı" özümseriz yalnızca.
bırakıp gidildiğiniz noktadır. arkada kalanlar olarak nereye kadar anlayabileceğimizi bilemeyiz. eylemin kendisinden daha büyük bir çaresizlik içerir geride kalan olmak. onlar gider, sen bakarsın, koca gri bir boşluk içinde düştüğün yanılsaması ile.
" ama intiharların özel bir dili vardır.
tıpkı marangozlar gibi, hangi aletlerin kullanılacağını bilir,
ama asla sormazlar 'neden' diye..." anne sexton
