insanın hayatındaki son umuttur intihar. hep en sona bırakırsın. ne mutludur ki fırsat vermez buna başka umutlar. ama işte kurtuluşun olmasa , on dkk sonra öleceğini biliyor olmak.. böyle de bir psikoloji yaratır ki ; hayatın tadı kaçar, feri solar..
ancak sığ ve aptalların içine düşebileceği durumdur. intihar bir kaçıştır hayatla savaşın edebiyatı yapmıyorum, ancak intiharı bir kahramanlık gibi göstermek en az intihar etmek kadar aptallıktır.
Her üç saniyede bir kişinin intihar girişiminde bulunup her 40 saniyede bir kişin intihar sonucu yaşamını yitirdiği bir dünyada, intiharı anlamaya yönelik yapılan bütün çalışmalar eninde sonunda Albert Camusnün o yakıcı sorusuyla baş başa bırakıyor bizi; Yaşamın yaşanmaya değip değmediği konusunda bir yargıya varmak.
insanın kendi sonunu belirlemesi. Hayata noktayı koymak. Bazıları için bir kaçış, bazıları için tek çözüm yöntemi. Önemli olan bütün olumsuzlara direnip, yeniden başlamak için güce sahip olmak. intihar etmemek için güçlü olmak gerekir. Güçlü olmak için ise ne gerekir? Sevgi gerekir, dostluk, mutluluk, umut hayal gücü, azim, çalışmak gerekir. Tabi insanlar için özel nedenler de vardır. Benim için güçlü olmak için müzik, sevdiklerim gerekir. Yani intihar etmemek için güçlü bir karaktere sahip olmak lazım. Yoksa zaten fiil olarak intihar etmesede kafadan intihar ediyor insan.
kolaya kaçmak gibi görülür hep. aslında tam tersi bir insanın hayatından vazgeçmesi herkesin yapabileceği bir iş değil. tabi yaşamayı seçmek güzel ama her zaman değil. ölümün ardındakini bilse insan kim durur acaba.
kadınların intihar sayısı erkeklerden fazla olmasına rağmen erkeklerin ölümle sonuçlanan intihar oranı daha yüksektir. erkeklerin intiharı tekrarlama oranı da daha yüksektir. bunun nedeni psikologlara göre erkeğin intihar etmiş olmaktan utanması ve daha ağır depresyona sürüklenmesidir.
kadınlar genellikle hap içerek intihar etme yolunu tutarken erkekler daha kesin yollara-özellikle silah- başvurur. psikologlara göre bunun nedeni, kadınların öldükten sonra bile güzel görünmek istemeleridir.
insanin umudu hic bitmez. intihar ederken bile belki olursem daha iyi olur ya da belki olunce biraz umursanirim umuduyla dilinizde gezdirirsiniz o kucuk silindirleri. Her sey bitemiyor, umut yok olmuyor cunku. Ama ne kadar umut ederseniz edin geriye sadece hem ustu basi hem cani parcalanan bir ana hem de her dokusu bosluklarla orulmus dillere bir bosluk daha eklersiniz.
dostoyevskinin: insana özgü bir yeteneksizliktir yaşayamamak! Yoksa hangi balık boğmuş kendini; hangi serçe atlamış damdan. sözüyle özetlediği eylemdir.
Anlaşılmayan şeyler yazmayı hep seviyordum.Ve genelde hep mutsuzken yazıyordum.bunun sebebini mutsuzluğumu aldığı içine bağlamak fazla basit geliyor sanki mutsuzluk beni içine çeken bi hortum gibi.Dibin dibini istiyordum yani.
ilginç olduğunu düşündüğüm tesadüfleri nedense çok büyütüyordum.ilişkilendirdiğim kişinin sikinde bile değildi oysa.bunu biliyor olmak tesadüflerden de fazla ağzıma sıçıyor.
Sanki planlayıp yapmadığım şeyler benden öc alır gibi uykumu bölüyorlar.tahammül etmek zorlaştıkça da ağlıyorum üstelik sebep olarak bilekliğimin kopmasını bulacak kadar vasıfsızım.
Antidepresanlara bağlı olmak sana yakışıyor mu?
böyle söyleyen arkadaşlarıma verdiğim cevabın tedavi süresi 6 ay yalnız demekse en çok inciten.intihar ettiğim günü hatırlıyorum.ambulansta kırmızı konverslerime baktığım günü. henüz yola çıkmamışken polisin durdurup kimlik numaramı istemesini hatırlıyorum.sanırım içtiğim 25 paxil sebebiyle telefon numaramı vermiştim.ikinci denemem sanırım başarılıydı.oflayarak doktora 'şunu başımdan alın' mesajı vermiş olacağım ki doktor polisi aşağı indirdi.
'Her hangi bir şeye alerjin var mı?'
'bildiğim kadarıyla yok.Ama babamın penisiline alerjisi vardı.Alerjiler genetik olur mu?'
doktor,on dakika sonra burnundan midesine ölüm tadında hortum sokulacak olan bi kızın bu soruyu sormasına şaşırmış olmalı; hemşire kadına gülümserek baktı.
'genelde olmuyor' demekle yetindi ama.
Gerisini hatırlamak istemiyorum.
3 gün boyunca içmeden sarhoştum.
2 gün yemek yemedim ve o sikim serumları yemek diye kakaladılar.belki de sürekli seruma kan karıştığı için doymuyordum bilemiyorum.Her şeyden öte o hemşirelere şunu birisi öğretmeliydi; intihar teşebbüsünde bulunmuş birisi hala yaşıyordur.
ve pişman olmamız için hayvan muamelesi görmemiz gerekmiyor.
Her neyse
hastaneden çıktıntan sonra aylarca aklıma aynı odada kaldığım yaşlı doğulu kadın ve ona refakatçı olan gelini aklıma geliyordu.Yaşlı kadın bir keresinde şöyle bir hikaye anlattı ve bu hikayeyi yaklaşık bir ay her gözlerimi kapattığım da duydum;
Genç bir kız ve bir oğlan birbirlerini çok seviyorlarmış.Oğlan kızı istemeye gelmiş ancak vermemişler (tam böyle miydi hatırlamıyorum ama sonuç olarak kavuşamıyorlardı).Genç kızın felçli bir kız kardeşi varmış bir de.Kız bu acıya dayanamayıp kendini evin mutfağına asıyor ancak ölmek yerine felç kalıyor.Oğlansa evleniyor çocukları oluyor.Genç kız ve kardeşi ailenin iki felçli kızı olarak yaşıyorlar.
Kadın bu hikayeyi çaresiz bir aşk yüzünden intihar ettiğimi düşünerek anlatmıştı.Kim bilir belki gerçekten komşusu değildir efsane falan bile olabilir.ama o zaman tek gözü açık biçimde dinlemiştim.Tramva etkisi yaratacak ki her ambulans sesinde her uykuma dalış esnasında aklıma geliyor.
Şimdiyse tek kalan bu hikaye ve tonlarca içmiş olduğum Prozaclar..
