bizler olduğumuzdan daha iyi, erdemli ve yüce insanlar olarak yaşamaya çalışıyoruz ve bu bizi aşırı derecede ikiyüzlülüğe ve sahtekarlığa götürüyor. bu sahtekarlık vicdanımıza öyle bir gerilim yüklüyor ki, olduğumuzdan çok daha kötü durumlara düşüp çöküntüye uğruyoruz. yüksek erdem sahibi, ahlaklı geçinen insanların titizliğini ve bağışlamazlığını iyi bilinirsiniz. mağrur duruşları, dik yürüyüşleri acımasızlıkla harmanlanmıştır. onlar yanlışa düşeni kınarlar. oysa hemen her gün çevremizden ve medyadan gördüğümüz gibi, maskelerin arkasında, kapalı kapılar ardında, gizli odalarda ya da diğer insanların görmediği saklı yerlerde kendi ile baş başa kalan saygıdeğer kişi , içindeki vahşi hayvanı kafesinden salıverir.
ve en sıra dışı sapıklıkların, korkunç cinayetlerin bu tür insanlar tarafından işlendiğine hayret ederek şahit oluruz...
bu felaketin önüne geçebilmenin tek yolu insanın kendiyle yüzleşmesinden, kendini kabul etmesinden ve kendini kendine itiraf etmesinden geçer.. erdemlerin ilki kendini bilmektir..
Hepsinin mutlaka zaafı olan canlılar. Çok farklı, bazen çekiliyorum köşeme düşünüyorum acaba Freud'un dediği gibi zayıflıklarımızı kabullenerek, benimseyerek yaşarsak daha mı rahat savunuruz kendimizi.
Her insanın bir zaafı vardır, kimi kabullenmek istemez, kimisi korur kendini. Bana kalırsa en iyisi Freud'un lafını dinlemek.
kaotik. iyi ya da kötü olması salt kendisiyle ilgili değil. çevresi, yaşadıkları, ailesi, toplum ne kadar kaçarsa kaçsın etkili. bir de düşünceleriyle başbaşa, hapis. onlarla başedemeyince sanata, ilime, bilime sarıyor ( en güzel ihtimalle). oyalanması için bir şeylere ihtiyacı var. yoksa delirir. hoş çoğu da deliriyor.
