Sienna Guillory için gidip izlediğim fakat Sienna Guillory dışında kimsenin performansını tatmin edici bulmadığım filmdir. Bir kere kitabı kadar sağlam ilerlememekte film. Harry Potter veya Eragon'a bakarsak ayrıntılar filme direk aktarılmış ama burda kitap ve film arasında uçurumlar var. Çok kısa süren ve bir anda biten bir film. Görseller gayet güzel ama bize yeni bir dünya vaadetmemekte. Film bir evde başlıyor, ordan kitapçılara gidiliyor, ordan italya'ya gidilip bir şatoya giriliyor, ordan da başka bir şatoya geçiliyor. 4 tane mekanda çekmişler filmi.
birçok genç bünye tarafından beğenilmeyen bir film *. Ancak gerçekten hayatı boyunca çok kitap okumuş ve yaşı oldukça büyük bir insanın film hakkında ki ilginç yorumlarını duyduktan sonra ve filmi birkezdaha irdeledikten sonra anladımki hayallerinde yaşayabilen insanlar için harika bir mesaj veren harika bir filmdir *. Bu arada Brendam Fraser artık fantastik filmlerden sıkılmış olucak ki pek etkileyici olmaya çalışmamış. Tabi insan birgün mumyalarla savaşıp öbürgün dünyanın merkezinde dinazorla savaşıp bir başka gün kitaplardanki karakterleri gerçek hayata ışınladığında piskolijik bir buhran geçirir.
Meggie'nin babası Mo'nun olağanüstü bir yeteneği vardır. Sesli okuduğu kitapların kahramanları, kitaptan çıkarak gerçek olurlar. Mo, bu yeteneğini, Meggie bebekken ona "Inkheart" adlı romanı okuduğu sırada keşfeder. Mo sayesinde "Inkheart"tan çıkan Dustfinger, romana geri dönemek için çaresizce Mo'yu takip etmeye başlarken, kitabın kötü karaktesi Capricorn'da, dünyayı korkunç bir yere dönüştürmek için, ihtiyacı olan canavarı da dünyaya taşıması için Mo'nun peşine düşer. Mo'nun tek yapabileceği ise, henüz bunlardan haberi olmayan kitap kurdu kızı Meggie'yi korumak için izini kaybettirmektir.
"Sesli okudukları zaman karakterlere hayat veren hikayeciler" var evrende yani "gümüşdil"ler...be hey fantastik akım be hey; sen nelere kadirsin.
çocukken bile çok fazla sevmezdim seni. büyüler, öcüler, saçmalıklar ve dandik mutlu sonlar bayardı körpe dimağımı. sıpadan eşekliğe terfi ettik lakin değişen pek bir şey yok. bi türlü sevemedim karabüyülüm seni doyunca...
özünde fikir iyi. fikir iyi de, çevresi kötü be kardeş. neyse bir de şu cümle iyi:
"Onun hakkında hikayeler uyduruyorum...Kelimeler onu bana geri getirecekmiş gibi hissediyorum."
ayrıntılarda boğulmadıkça pekala da izlenebilir bir film olmuş. en azından insanı sıkmadan vakit geçiriyor. ayrıntılara takılan biriyseniz sakın izlemeyin zaten.
yalnız bir şeye kafayı çok taktım dünden beri düşünüp duruyorum. şimdi bu haramilerden biri olan farid dustfinger gibi elinden nasıl ateş çıkartıyor arkadaş? ben deniyorum deniyorum olmuyor. neyi yanlış yapıyorum ki?
Brendan Fraser'ın artık benimsediğimiz tarzının filmlerinden birisi. yine çok beğendim. Konusu oldukça orjinaldi ve anlatımı masalsıydı; kafa dağıtıp biraz rahatlamak için izlenecek ideal bir film. Herhalde bir süre sonra bir kez daha izlerim.
