güney koreli yazar hwang bo-reum’un en fazla "gazoz içtim sarhoş oldum" derinliğindeki romanı. fazlasıyla yüzeysel ve sığ. çizmeye çalıştığı "kendi içine manevi bir yolculuk" imajının kıyısından bile geçmiyor. betimlemeler desen ilkokul çocuğu seviyesinde. nasıl bu kadar meşhur olmuş bu kadar dile çevrilmiş anlamak mümkün değil. edebiyat dünyası gerçekten torpilin en çok döndüğü mecra sanırım. herman melvillenin bir köşede unutulmuş bir şekilde acından öldüğü bir dünyada bu kısık gözlü ablanın "Youngju'nun gözleri kıpkırmızı olmuştu, Youngju birasına uzanıyordu, Youngju dışardan çok durgun görünüyordu" seviyesini aşmayan betimleme ve anlatımının küresel prim yapması beni sinire gark ediyor.
