en fazla birkaç dakika süren asılsız duygu. insan denen mahlukat asla bundan daha fazla huzur duyamaz bu dünyada. zaten bunun için gönderilmiştir buraya; yaşadığı ızdırapların içinde hissettiği 1-2 dakikalık huzura aldanıp cennet denen o kimsenin bilmediği yerde sürekli huzur duyacağını sansın diye. ben gittim oraya, yok öyle bir şey. dayak bile cennetten çıkmayken orasını ful huzur bir yer zannetmeyin. cennette bile yaptığınız ufak bir yanlışta allah'ın sopası sizin için hazırda bekliyor olacak.
kaçırmayı en çok sevdiğim şeylerden bir tanesi. yolda kedileri de kovalardım ben mesela... sorunlu bir çocukluğum oldu evet. nefret ediyorum devrik cümle kurmaktan.
güneş doğarken kuşların cıvıltısını duymak, yerinden kalkıp bir de pencereden seyretmek. karşıdaki aydınlanmaya yüz tutmuş dağın incecik çizgisini seçmek miyop gözlerle. ve sonra arkadan gelen tanıdık bir ses;
''kaybedecek daha neyimiz var ?'' *
huzursuz ruhlar var. huzursuz bir dünya var. ilk sayfalarında huzur veren, huzur adlı bir roman var. çok yaşayınız sayın tanpınar. suat diye bir adam var, sonra. huzurun içine eden. huzursuz ruhlar hala var.
