Ferhan Şaylıman' ın kendi yalanlarımız ve korkularımız ile yüzleşebilmeyi Canan, Esat ve Haluk adında yolunu kaybetmiş üç kişinin üzerinden anlattığı romanı.
zamanın çarklarından azad edilmiş bilinmeyen kontrollü bir yolculuk... hiç kalabilme cesareti... öylesine çoktular ve aslında yoktular... ve bütün hayatın tortusu gibi yanıbaşımızda, göz hizamızda kaldılar... gözler hep bir yerlerde aradı. var almak biraz zaman alırdı, var kalmak bir anlık masal.
tanımı imkansız boşluk..yokluk..olmak ve olmamak arasında insanı en çok mutlu eden durak...kainatı gönlün içine sığdırmakla yerle yeksan olmak arasındaki ince çizgi.
bir "çokluk" molasında pencere diplerine yapay ayaklanmalar türeterek hiç'e varım durumudur. daha da tehlikelisi o durumu sevmek, aşık olmak ve kaşla göz arasında süblimleşen vakitsiz bir büyümüşlük takınmaktır. hala aynı yüzyıl karmaşasında yaşayanların, morg/kent biçimsizliğini anlayamaması ve tanımlayamaması ile içine düştüğü boşluk, dipsizlik, emaresizlik...
