Ölümlülerin dünyada geçirdiği zaman. bazen hiç beklenmedik şeyler olur yoksul bir hayattan zenginliğe varlığa kavuşur insan bazen varlık içinden yokluğa düşer, iyi bir kariyer yapar kimisi, kimisi de iyi bir kariyeri elini tersi ile iter. bu hayat hikayesi de o cinsten doğru ya da yanlış ehemmiyeti yok dayının muhabbeti için izlenir tavsiyedir.
yaşadığınız yere, olduğunuz kişiye kısacası her boka göre değişen ama aslında çok da farklı olmayan süreçler dizisidir. lise dönemi, üniversiteyi bitirip iş hayatına atılma evresi, anneni babanı kaybetme evresi, aşık olma sonra unutma evresi.. var oğlu var işte. ama hepsi sıradan hepsi aynı.
hayat bunlara karşı ne tepki verdiğimize göre şekillenir ve diğer hayatlardan farklılaşır.
önceleri sadece düşüncelerimizden, emellerimizden ve başardıklarımızdan oluşur. ne zaman evladın olur o zaman hayatın ondan ibaret hale gelir ama o başka bi olay.
adapte olmak en önemli kuraldır ve bulunduğun evreye çabucak uyum sağlamaktan geçer. özellikle bir sonraki evreyi reddetmen seni hayatta başarısız yapar. belki de bu hayat değil sistemdir. sistem sizi hep bir sonraki evreye isteseniz de istemeseniz de atar. sonsuza dek üniversite öğrencisi kalamayacağımız gibi. neyse konuyu yine şaşırdım.
sonuç; hayat heralde algımızla sınırlı ve o oranda değerli bişey. sonuca ulaşamıyorum ben ya. hayatın tarif edilebildiği nerede görülmüş.
küçücük bir rahatsızlıkla hiçbirşeyden zevk almaz hale gelen, para yokken para aratan, para varken huzur aratan, hiçbirşeyin hiçbir zaman tam olarak iyi olmadığı, bir taş diğer taşın üstüne konulurken alttaki taşın devrildiği, herşeyin bir türlü yoluna girmediği, uzun sanılıp sonuna gelindiğinde aslında ne kadar kısa olduğunu insana gösteren bir kandırmacadan ibarettir.
hayatın en tuhaf yanıda ne biliyor musunuz? hani bize yüklediği duygu sorumlulukları varya işte bize onları yerinde yaşatmayı öğretmemesidir. aslında çoğumuz oyuncuyuz ve rollerimizi iyi yapmıyoruz. peki sorumlusu kim? tabikide usta oyuncu olan hayattır...
bundan 5 gün önce annemin dayısının eşi yengemize lösemi teşhisi konuldu. yaşı büyük olunca tedavi sonuç vermez dediler, inşallah çok acı çekmeden bu dünyadan göçer dediler. annemin dayısının ise herhangi bir hastalığı yoktu, ve eşinin hastalığına dayanamadı ve kalp krizi geçirerek 5 gün önce vefat etti. aynı gece yengemizin bütün organları iflas edip beyin ölümü gerçekleşti. 2 saat öncesine kadar makineye bağlı kalbi artık dayanamadı ve eşinin, dayımızın yanına gitti.
hayatın nasıl tarifini yapalım şimdi biz ? ya da oğulları, torunları ?
hayat ne anlam ifade eder şimdi onlar için...
kaybedeceğiniz şeyler arasında en önemlisidir, ama siz bunca hengame içerisinde onu kaybedebileceğinizi hep unutursunuz. belki de unutmak istersiniz. kim bilir?
