Ölüm ile kalım arasında kalan ince bir çizgi. Su gibi hızlıca akar, ölmediğin sürece de sakız gibi üzerine yapışır. Onu nasıl kullandığın tamamen senin elinde.
insan yaşlandıkça zaman ona göre daha hızlı geçmeye başlar. Bundan dolayı hayatı hiç kimse dolu dolu yaşayamaz, 70 yaşındaki birinden duyacağınız söz hep 'gençliğinizi dolu dolu yaşayın, ömür kısa.' olur. Ama ne yazık ki kimse dolu dolu yaşayamaz.
Son 2 haftadır ahıllarda kuzu ve oğlakların tavşan gibi zıplayarak analarını bulmalarını görmesem ve beni formamdan çekmeseler bunalıma girebilirdim ama enn kafama takıp dalıp gittiğim anlarda kuzu sesi beee, meee diye sesler duyunca gülümsüyorum sadece.
ağa takılan bir kelebeğin hayatı mı yoksa üzerine hızla gelmekte olan arabaya bakakalan yavru kedinin hayatı mı daha değerli ? yoksa dağa tırmanmaya çıkıp ayağı takılınca düşmek üzere olan adamın mı ?
bu değer ölçümünü belirleyen şey evrimsel süreçte ortaya çıkan değer yargıları mı yoksa insan zihninden bağımsız nesnel yargılar mı ?
gerçi insan zihninden bağımsız değer yargıları vardır ve evrimsel süreçte biz onları bulacak şekilde evrimleşmiş de olabiliriz. yukarıda sanki birbiriyle çelişiyorlarmış gibi söylemişim ama öyle olmak zorunda değil.
"zihinden bağımsız "iyi-kötü" gibi kavramlar var ve evrimsel yolculuğumuzda bizler bu kavramları anlayabilecek, onlardan normatif yargılar çıkartacak şekilde evrimimizi devam ettiriyoruz."... bu iki farklı yolcu nasıl oluyor da bir yerde kesişebiliyor ? bizler nasıl oluyorda tam da bu nesnel olarak var olan iyi-kötü kavramlariyla uyumlu olacak sekilde evrimleşiyoruz ? bu olanaklı mı ?
hayat çok zor. hem yasamak hem anlayabilmek..ve kesinlikle arkasında daha derin bir şey var.
Şu başlığa biraz içimi dökmek için girdim. Yazdım yazdım sildim. Gerçekten her şey çok boş geliyo. Annemle babam geçen hafta boşandı 3 yıllık bi sürecin sonuydu, benim sikimde değil de çocuğu ağlatmışlar bu gece evde en sonunda ona tav oldum daha 14 yaşında.
Kendim desem nasıl bi bokun içindeyim bilmiyorum. Son 1 senedir net şekilde ayrılmaya çalıştığım 4 senelik ilişkimi bitirdim bugün. Kendi adıma zor olanı seçtim ama içinde bulunduğum ailevi durum kişisel hayatımla baş etmemi zorlaştırıyor.
Daha da kötüsü benim için eğitim hayatı ve kariyer adına önemli bi dönem başlıyor pazartesi. En ufak bir motivasyonum yok ve Her şeyi siktir edip uyuşturucuya alkole kafayı gömme gibi bir lüksüm de yok, sorumluluk almam lazım.
Şuan 6 tanesine 58 lira verdiğim biranın yanında ekşili yeşil zeytin yiyerek bu entry yi yazıyorum. Arkadaşlar hayat niye bu kadar zor. Pozitif olmak niye bu kadar zor.
Bizi nereye sürükleyeceğini bilmeden yaşıyoruz.Üzüntüler,mutluluklar ya da pek çok şey.Nefes aldıkça umut etmeye devam.Cemal Süreyya’nın dediği gibi ‘Hayat kısa,kuşlar uçuyor.’
