Kıymetini bilmek lazım. Ne zaman öteki tarafa gideceğimiz belli değil. Bir bakmışsın koşturmacanın içindesin, abuk subuk şeylere kafanı yoruyorsun, kalbi bir tekler insanın yaşamanın kıymetini anlar.
''büyük kent insanının sık kullandığı uyuşturuculardan biri de hız. aynı şey, telaşsız da aynı sürede yapılabilir, üstelik yapılacak şeye ayrılan ve enerjinin bir bölümü seferberlik sırasında tüketilmeden. ama hız, insanın içindeki boşlukla yüzleşmemesi için çağdaş normların da pekiştirdiği ve uyuşturucu niteliği kazandığında yavaşlatılması zor bir araç. 'yaşamın amacı ölümdür' ilkesi doğrultusunda, her anı, aslında ne olduğu da pek tanımlanmamış bir sona bir an önce ulaşmak istercesine yaşamak. ölçülen zamanın egemenliği, benliğimize mal ettiğimiz çalar saatlerden ötürü ilk bakışta bize baş edilmez görülebilir. ancak yaşantılarımıza dikkatle bakıldığında, pek çok şeyi, saati ayarlamış olduğumuz zamanda değil de 'eşref saati' geldiğinde gerçekleştirebildiğimizi görebiliriz. trafik ışığı kırmızıya dönüşmeden önce yetişebilmek için seferberlik durumuna geçtiğinizde ya da asansörün gelmesini bekleyemeden merdivene yöneldiğinizde kazandığınız saniyelerin neden sizden daha değerli olduğu sorusunu hiç kendinize sordunuz mu?''
bazı amellerimizin sonunu görmek için, insanların tecrübelerine bakmak gerektiğini öğretmiştir.
bbaşkalarının tecrübeleri de ufuk açar... Kimsenin ahını üstünde bırakmaz hayat, ve başımıza gelen kötü şeyler genel de gönlümüzden geçenlerdir. hz. mevlana.
Hayatını belirli bir modda devam ettirmek çok aptalca. Hergün aynı şeyleri yapmanın sana kazandıracağı bişey yok sadece günü geçiyorsun, günü avuçluyorsun. Yaptıkların bir önem arz etmiyor. Önemli bir insan değilsin, önemsizsin. Çok fazla kendini kasıyorsun, bu şekilde davranmama gerek yok. Sadece aptalca görünüyor o kadar. Girme bir kalıba girme. Bu seni kötü gösteriyor. Kendini kandırarak bir noktaya kadar devam edebilirsin. Bunun sana sağlayacağı hiçbir avantaj yok. Bunu bilmen bence önemli çünkü acınacak haldesin. Çünkü yok yere yaşıyorsun, yokluğun bile önemli değil. Mesele zevk almak da değil, senin bu boktan hayatı kabullenmen sadece. Yoksa başka birşey değil. Bir amaca bir işe bir varoluş nedenine kendini bağlayamaman. Evet hayat zor birşey evet bir yolu yok gibi görünebilir bu sadece senin beyninin sınırları. Sana bunu anlatarak çözebileceğimi düşünmüyorum fakat kendime çekidüzen verebilirim. Bu çarkı bu noktada ben kırabilirim. Kırarsam görürsün o zaman. O sana daha tuhaf görünür. imrenirsiniz nefret edersin ya da zevk alırsın.
insanlar tarafından yanlış anlaşılan yaşam süresi.
sanki herkes aynı anda benzer şeyleri yapmalıymış gibi bir algı var ortada. sanki herkes yakın zamanlarda evlenmeli, meslek sahibi olmalı, sorumluluk edinmeli vesaire vesaire. sonra da nasipse hızlı bir ölüm. hani tam olarak hangi kısmını, hangi ara yaşadık o zaman biz bu hayat denilen kısa çizginin?
basit bir tiyatroda bile herkesin sahneye çıkacağı bir zaman var. perdenin açılacağı, kapanacağı zaman belli herkes için. tüm oyuncular aynı anda sahneye çıksa ne kadar da saçma sapan bir durum çıkardı ortaya. hemen herkes kendi repliklerini söyleyip sahneden çıkıp gitse, ne oynanan oyundan biz bir şey anlardık ne de oyuncular... o halde zaten zarif bir baş hareketi ile dünyayı selamlayıp çıkacağımız bu oyunda; saatleri, zamanı yanımızda taşıyamayacağımız şeyler için tüketmeyelim. sahneye çıkış zamanımız geldiğinde de elimizden geleni yapalım, hırsa kapılmayalım yeter.. hepsi bu kadar.
hayat güzel be! aslında daha da güzel olabilirdi ama... neyse. garip kazayla kolumu yakmış (bildiğin alev aldı insafsız) olsam bile şuan keyfim yerinde.
ölümün fragmanı olmaktan öte bir şey değil ne yazık ki. ne kadar yaşarsan yaşa sonsuz zaman ve uzay düzleminde küçük bir andan fazlasını doldurmuyoruz. ölümün katılığı ve bilinmezliği karşısında çaresiziz.
yitip giden canları, özellikle ünlü önemli simaları gördükçe keşke bir cennet ya da ölümden sonra sevdiklerinle bir arada olabileceğimiz bir seçenek olsa diye umut ediyorum. ama toprakta çürüyen bir cesetten başka bir şey kalmayacak ardımızda. bizi tanıyan hayatlarına etki ettiğimiz birkaç kişinin bilincinde kalacağız belki. onlar da göçünce hiç var olmamış gibi olacağız. o yüzden bazı şeyleri çok ciddiye almamak kafaya takmamak gerek. şu kısıtlı zamanı güzel geçirebilmeli.
