galatasaraya gelmiş yabancılar içerisinde (en azından benim izlediğim 89-2010 döneminde) hagi ile beraber en çok sevilen, rakip taraftarlar arasında bile saygı duyulan bir yabancı olmuştur. bence efsanedir. galatasarayın ve taraftarların onunla bütünleştiği bir gerçektir belki ama o da açıkça görülüyor ki galatasarayla bütünleşmiştir. galatasarayla daha cüzzi bir fiyata kalmayı daha yüksek fiyatta başka yabancı takımlarda oynamaya tercih etmiştir. çok da iyi etmiştir. benim kendisinden istediğim şey şudur ki birkaç yıl daha bizde kalıp (oynamasa bile) sonrasında kulüb'ün teknik kadrosunda görev alması ve sonsuza kadar sabri sarıoğlu ile çekirdek çitlemesi!
belki çok da alakası yoktur ama düşünceme göre çanakkale savaşı'ndan sonra (ki onlar buna gallipoli derler) avutralya ile türkiye arasında başlayan dostluğun son olgusudur. avustralyanın ihtiyacı olan ilk işçi talebini türkiye'den yapmasından beri gelen dostluk bağları bence onunla beraber daha da kuvvetlenmiştir. umarım lucas neill ve oz büyücüsü (hepsi mi sempatik ve iyi olur aga?) uzun yıllar daha kulübümüzde kalıp hem bizlere başarılar yaşatır hem de avustralya ile olan uluslararası ve kültürel ilişkilerimize de yardımcı olurlar. artı olarak zabri zarıoğlu ile beraber çekirdek sektörümüzün avustralyaya oaradan da dünyaya yayılmasına da yardımcı olabilirler.
yine umarım bu sene türk telekom arena'da bordeaux maçında attığı golün benzerlerini bizlere izletir ve bol bol halay çektirir.
adamın şu son morali bozuk hallerini görünce üzülmemek elde değil. formasını bile elinden aldılar herifin. galatasaray yönetiminin kewell'a bu üvey evlat muamelesi nedir anlamış değilim.
futbolseverleri fanatizm çukurundan kurtarıp bu oyunun ne kadar eğlenceli bir yanı olduğunu her hareketiyle gösteren futbolcu. tıpkı geçen sene gençlerbirliği maçında attığı golden sonra elano ile yaptıkları dans gibi.
dönüşüyle gaysaraylıları sevince boğmuştur. malum çüküne methiyeler düzdükleri keita da gitmişti, neyseki kewell in dönüşüyle bilinçaltlarındaki cinsel duyguları dışavurma imkanı doğdu.
forma falan bahane, insanın ruhu pembiş olmasın azizim.
bi nokta var bu adam hakkında, değinmeden geçemiycem.
erkek futbolseverleri gayleştirme tehlikesi barındırdığını düşündüğüm futbolcu. inanılmaz derecede bir sempati, aşk var bu adama karşı erkek milletinde. ben galatasaray taraftarının bu sempatikliğini bir noktaya kadar anlıyorum elbet ama, artık febe bjk gibi takım taraftarları da arka çıkıyor lan bu adama. hem de öyle böyle değil, cafcaflı, laubali ve sırnaşık cümlelerle. çok sözlükte gördüm bunu ben.
yakışıklı, karizmatik, kusursuz tamam eyvallah. ama harbiden tırsıyorum lan.
--
neyse, ben bişey demedim abi;
taraftarın sevgilisi. cüzzi bir ücrete imza attıysa taraftarı sevdiği içindir, helal olsun. yoksa bu adam senelik 1 milyon euro ya oynamayacağı yüzlerce takım bulabilir. ama galatasaray ve taraftarı bambaşka, paranın ötesinde olan şeyler... bir de 19 numarayı cana ya giydirenlere yazıklar olsun! adam bir su içmeye gitti, hırkasını niye satıyorsunuz hemen!
Sözleşme yenileyeceğini duyunca ve bugün tv'den atatürk havalimanına geldiğini görünce Ronaldinho transfer edilmiş gibi sevindiğim futbolcu. Bırakın futbolunu sadece adamlığı bile parçalıyı taşımasına yeter.
Ayrıca kendisi "bazı" rakiplerin bok atmak için çok yırtındığı ama bok atacak yan bulamadıkları futbolcudur.
bırak biz galatasaraylıları başka takım taraftarlarını da kalışıyla sevindirmesiyle ne kadar iyi bi futbolcu olduğunu gösteriyor. ilk defa böyle bişey duydum lan. bi kez daha gurur duydum resmen. sen de biz dinleriz kewell.
şu adamı sevdiğimiz kadar ribery'yi sevseydik ve yönetime baskı kursaydık gönderilmemesi için, acaba takımda kalır mıydı diye düşünüyorum. harry iyi futbolcu da, kafası tam olarak burada değil gibi sanki. bilemiyorum. avustralyadaki ailesini mi düşünüyordur nedir; bir hüzün var adamda sanki. gücüne, yapabileceklerine engel olan bir güç var gibi. bir de biz sakatlıktan az çekmedik. çok sevdiğimiz bir oyuncumuzun ayağı kırılsa hüngür hüngür ağlayabilecek ne çok delikanlı vardır. biz diyorsak aile gibi sahipleniriz. kimi zaman da aileden biri gibi kavga ederiz onunla, kızarız, yetmez, mükemmel olmasını isteriz. peki o sahiplendiğimiz kişi bizi değil de 7-8 maçlık bir turnuvayı bizden, biz olmaktan daha önemli görürse ne olur? gruptan çıkması mucize olan ülke takımı için bizim tekrar almak istediğimiz uefa kupasını bir kenara atarsa? rüyamıza inanmazsa? ne hissederiz?
taraftarı yönlendiren duygularıdır. dedikodu mu değil mi bilmiyorum ama bu işte bir yanlışlık var. bir eksiklik var. bu kadar büyük bir sevgiyi acaba hak etmekte midir? sempati konusunda, tecrübe konusunda, yetenek konusunda on numaradır fakat aşkımıza gereken karşılığı vermekte midir? yoksa kendimizi mi avutmaktayız?
Galatasaray'a Hagi'den sonra gelmiş olan en iyi yabancı oyuncu. Ayrıca şu an takımda olan bir çok oyuncudan -ki Türkler de dahil- daha Galatasaraylı olduğuna inandığım futbolcu.
