Geçen sene ’rönesanstan günümüze tiyatro tarihi’ diye bir ders almıştım. Ders kapsamında okuyup özetlemiştik. Metin olarak okuması, kafada o sahneyi kurup oyuncuları oynatmak inanılmaz bir tatmin duygusu yaşatıyor insana.
Ruhuna deli gömleği giydirilmiş olan tiyatro karakteri. shakespeare hazretlerinin manevi çocuğudur. Severiz sayarız. Bahse konu olsa, terazi burcu erkeği olduğuna bahse girerdim. Burçlardan anlamam ve pek inanmam ama terazi diye bir şey var.
Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni,
Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.
Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini,
Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz,
Değil mi ki ayaklar altında insan onuru,
O kızoğlan kız erdem dağlara kaldırılmış,
Ezilmiş, hor görülmüş el emeği, göz nuru,
Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş,
Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın,
Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene,
Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın,
Değil mi ki kötüler kadı olmuş yemen' e,
Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama,
Seni yalnız komak var, o koyuyor adama.
Can yücel çevirisi olan bu güzel sonenin de sahibi, ölümsüz shakespeare eseridir.
