sezon başında bedelsiz bir şekilde gelmeye hazır josef de souza'yı almayarak en büyük hatayı yapmış kulüp.
2 sezondur geriden oyun kurma, ayağı iyi orta saha sevdası bitirdi bizi. nzonzi - seri - taylan. olmadı bir türlü. çünkü yerel ligde bu tarz ayağı iyi olmasına rağmen gereken sertliğe sahip olmayan orta sahalarla şampiyonluk hayal.
kısaca fernando reyes'in yerini dolduramadık. hocanın öncelikleri, yönetimin transferdeki yetersizliği derken koca sezon elimizden kayıp gitti.
ilk yenilen golde taçı atan saracchi ve topu kaçıran luyindama, ikinci golde marcao ıskalıyor, üçüncü golde ise yedlin penaltı yaptırıyor. 4 golün 3'ünde 4 defans oyuncusunun bariz hatası var. bu sezon özellikle luyindama ve marcao'nun yaptığı basit hataların haddi hesabı yok.
1910 yılında kazandıkları şampiyonluğu anıp, fenerbahçe şampiyonlukları ile dalga geçiyorlar. puhahah.
hem bu mevzu gündem değiştirmek için falan da yapılmıyor aziz yıldırım zamanından beri bu konu hakkında girişimler var takip edenler ya da isteyenler google den araştırabilir. ağlamaya gerek yok.
Rakiplerine gore kazanamayan takim. Ya hakemle aliyoruz ya da rakip bize yatiyor. Boyle kafasi tertemiz rakiplerimiz var iste. 3 gundur twitterda gundem yaratiyorlar. Boyle de aglaklar.
Her hafta bir savunmacinin basini yaktigi takim. Linnes ile basladi sivas macinda. Rize macinda luyindama ve marcao ve simdi de saracchi. Ayrica bu kadar pasif atak takim olamaz. 3 pas yapamayan aptallar surusu. Topu oyunda bile tutamiyorlar. Ruhlari sikilesi 5-6 topcuyla mucize beklemeyelim.
Hatay karşısında düşündüğümü gerçekleştiren takımım. Yenilecegimizi biliyordum. Zerre umutlu değildim . Toz kadar umutlu olsam bile burda entry yazardım mac oncesi. Skor tahminim 2-0 veta 3-1 di.
Hatay'a veya başka takıma yenilebilirsin. Ligimizde birçok anadolu kulübü 3 büyükleri yenebiliyor artık. Ama sahaya galatasaray çıkıyorsa , oyunu bu şekilde oynamaz. Ruhsuz, isteksiz olmaz. sahaya çıkan takım zaten şampiyon olma umidinde de değildi benim gibi. Her hallerinden belliydi. Çünkü o tren kaçtı. Sivas ve rize maçlarında şampiyonluk gitti. Bu maça gs'li oyuncular şampiyonlugun az da olsa ihtimali için bile çıkmadı.
Peki o zaman galatasaray niye ruhsuz oynadı diye yakınıyorum şampiyonluk ümidi ile çıkmadilarsa? Çünkü taşıdıkları forma ve o formaya gönül veren taraftarının onuru için ruhla, azimle oynamalılar. Kaybetseler bile o azim ortaya konmalıydı.
Yoksa sivas maçıyla zaten taraftarın büyük kısmı şampiyonluğun gittiğini kabullenmişti.
