bir zamanlar hayatının merkezine koyduğun, sesini duyunca yüzünün değiştiği, mesajını beklerken dakikaların hesabını yaptığın insanla bir gün hiçbir şey olmamış gibi arkadaş olmaya çalışmak.
teoride oldukça medeni, pratikte ise çoğu zaman duygusal bir mayın tarlası. çünkü ilişkinin bitmesi, o ilişki boyunca oluşan alışkanlıkların, beklentilerin ve hislerin aynı anda ortadan kalktığı anlamına gelmiyor. bir zamanlar sevgilin olan insanın başkasıyla mutlu olduğunu dinlemek, yeni ilişkisini öğrenmek, eskiden yalnızca sana anlattığı şeyleri artık başkasına anlatacağını bilmek herkese göre değil.
üstelik taraflardan biri hâlâ seviyorsa ortada gerçek bir arkadaşlıktan söz etmek de zorlaşıyor. biri arkadaş kalmayı gerçekten isterken diğeri belki yeniden bir araya gelme ihtimalini canlı tutuyor. dışarıdan bakıldığında iki medeni insanın iletişimini sürdürmesi gibi görünen şey, içeride bir tarafın sürekli umut beslediği tek kişilik bir bekleme salonuna dönüşebiliyor.
ama her eski sevgiliyle arkadaş kalmak imkânsızdır demek de doğru değil. zaman geçmişse, duygular gerçekten geride bırakılmışsa, iki taraf da birbirinin hayatına müdahale etmeden iletişim kurabiliyorsa neden olmasın? sonuçta bir zamanlar sevmiş olmak, ayrıldıktan sonra birbirine düşman olmayı gerektirmiyor.
asıl mesele, arkadaş kalmanın kimin işine yaradığı. yalnız kalmamak için mi, birbirini kaybetmiş olmayı kabullenemediğin için mi, yoksa gerçekten o insanın hayatında romantik bir beklenti olmadan bulunabildiğin için mi?
bazen insan eski sevgilisini hayatında tutmak istemez; onunla yaşadığı dönemi, kendisinin o zamanki hâlini ve bir gün her şeyin yeniden güzel olabileceği ihtimalini bırakmak istemez. bunu arkadaşlık diye adlandırmak da vedayı ertelemenin en kibar yollarından biri olabilir.
belki de bazı insanlarla arkadaş kalmanın ön koşulu, bir süre birbirinin hayatında hiç bulunmamaktır. çünkü birini gerçekten geride bırakmak, onu her gün görmeye devam ederken değil, yokluğuna alışmayı öğrendiğinde başlar.
