bekarlık sultanlıktır derler evliler ama aslen rezalettir. onda hemfikiriz.
evlilik için de "bir giren pişman bir girmeyen" denir. zaman ne gösterir bilinmez.
eskaza evlendin diyelim. birkaç ay takılıp tanıdığını sandığın ve bir ömür geçirebileceğini düşündüğün kişinin aslından "o" olmadığını öğrenmekle başlar her şey. kavgaya varmasa da mutsuzluk hakimdir evde. sıcak yuva yavaş yavaş ılımaya ve en nihayetinde soğumaya varacak ısı kaybına başlar.
evde şöyle sorun var, böyle sorun var diye yakın çevreye de yakınmaya başlandı mı iş iyice karmaşıklaşır. bu devirde insanlardan habersiz bir şey yapmak mümkün mü. bir şekilde haberleri oluyor ve olaya dahil olduklarında sorunlar da büyüyor, genişliyor. yine eve yansıyor elalemin konuştukları.
soğukluğun kol gezdiği bir evde mutfaktaki yemek de holdeki terlik de yatakta ki bedenler de soğuklaşır. sessiz bakışların arkasında aslında fena halde saldırganlık, bir kıvılcımla yanmayı bekleyen gerginlik vardır. ancak ateşleyenin elinde kalır bomba... sinir bozucu bu bekleyişin nereye varacağı pek belli olmaz. yüz yüze bakamamak, uzak durmak, kelimelerin yerini kaçamak bakışların aldığı ev yaşanmaz hale gelir.
ilk etapta yaşanan onca şeyden sonra içine düşülen bu çıkmaz tansiyonu yükselten etkenlerden en önemlisidir. geçen zamanda birbiri içi yapılan fedakarlık başa kakılmaya başlandı mı o evde olmamak ister insan.
zaten bu ortamda cinsellik, seks düşünmek de aptallık olur. iş hayatında, apartmanda, okul yıllarında bazı stoklar yapmamış ve yakınlıklar kurmamışsan yine düşürsen evlilik öncesi "ellere".
