ilginç bir kavram.
evet benim için bir kişiden ziyade bir kavram.
neden ?
kavram kelimesinin tdk tanımına bakalım: bir nesnenin veya düşüncenin zihindeki soyut ve genel tasarımı.
bu cümle üzerinden açıklamak istiyorum tanımı.
eski sevgili bir kavramdır. çünkü her ilişki bitiminde bu tamlamayı alan kişiler değişir. yani "eski sevgili" dediğimiz insan(lar) stabil değildir. bu durumda tek kişiye aitmiş gibi kullanılmasını doğru bulmadığım için kavramdır diyorum.
tanımı yaptıktan sonra gelelim benim bu tamlamayı almış "eski sevgili"me.
ilginç bir insandı. aslında ilginç de değildi. sadece onu ilginç diye tanımlamak hoşuma gidiyor. nefretim geçeli çok oldu çünkü. tam 1 sene önce olsaydı, etmediğim hakaret kalmazdı sanırım. komik. özünde iyi bir insan olduğuna hep inandım. tuhaf olanı, yanılmadım.
bazen, sadece bir "merhaba"sını özlüyorum. adım ağzına yakışırdı. zaten "merhaba" demedi hiç. adımla seslendi hep. sevgiliyken sonuna -im ekini getirirdi bir de. içim erirdi o zaman. hep sevmişimdir o iyelik ekini.
adım ağzına çok yakışırdı. merak ediyorum, benden sonrakilere (veya benimle birlikte yürüttüklerine) de dedi mi öyle ? hayır, demezdi sanırım. çok sevdiğimi bilir bana öyle denmesini.
ve ne yaparsam yapayım kızamıyordu bana. alışkanlık mıydı ? belki de. sancılı bir ilişkiydi bizimki. sonra ne oldu ? heyecanı mı kaybettik ? yo, asla. kaybolmazdı. çok zaman geçmiş olmasına rağmen, hala bir şey yazdığına kalbimin çarpmasını neyle açıklayabilirim başka ?
eski sevgili... sayfalarca anlatsam da, kelimelerim yetmeyecek onu anlatmaya.
eski sevgili, insan olanı ilginçti. bu tamlama ise, sadece bir kavram.
ayrildiktan sonra olmus her seye, araya girmis baska insanlara ragmen hala ruyalara girmeye devam edendir. isin ilginc tarafi eskiden bu ruyalar beni depresiflestirirken simdi sadece beni mutlu etti.
hala sevilen, unutulamayandır.
dünya gözüyle bir kere daha görmek istediğim insandır. sohbetini özlediğim, ait olduğum tek insan.
her gün mutlaka ama mutlaka aklıma gelen,
ismini her duyduğumda mahsunlaştığım sevgili.
belki de haayatım boyunca ona aşık olarak kalacağım. bi oğlum olucak, onun ismini koyucam ona. belki de bundan sonra hep "o" diye sarılıcam sevgilime. başka bedenlerde, başka sohbetlerde, başka bakışlarda hep onu arıyacağım.
ama bulamayacağım biliyorum. 1 yıl olacak 1-2 ay sonra masal biteli. içimde gene o ateş. gene o şefkat.. hiç mi geçmez bi aşk? hiç mi bitmez? ondan nefret ettim çoğu zaman. ama nefret ederken bile sevdim, nefret ede ede sevdim..
ama olmaz ki.. olmayacak ki.. bu eksiklik.. allah biliyordu sevgilim. başka birinin kollarına gitmeseydin seni bırakmayacağımı biliyordu. seni ne kadar çok sevdiğimi biliyordu. o yüzden aldı seni elimden. ben kimseyi çok sevmeyim diye. bi tek allah'ı seveyim diye aldı elimden.
"o"na kavuşmak, artık sadece bir hayal, sadece bir rüya.. ben, bir ömür bir hayale mahkum edildim. sadece bir hayal..
eski bez dolapla ayni kategoridedir. yenisi gelince malzemeyi yenisine koyarsin . ama yenisine bi sikinti olunca koyacak yer bulamazsan yine eskisine koymak icin eskisini ararsin. cunku bi yere kesin koyman lazim , yani malzemeyi. koymadan olmuyor.
güzel insan. kıymet bilemedik işte. şimdiler de bizim gop lisesinde tarih öğretmenliğine atanmış diye duydum. okulda bana çok yakın. hani gitsem görürüm biliyorum. ama yemez. kızı da şimdi sıkıntıya sokmaya gerek yok. belki unutmuştur bile. bilinmez ki..
ne olursa olsun yaşanmışlıkların anısına ne orospu olmayı ne de orospu çocuğu olmayı hakediyorlar. yanınızdayken dünyanın en güzel kızı / erkeği tekmeyi bastığında anında kötüle. sikeyim aklınızı.
