ayrıldığımızdan beri sözlüğe hiçbir şey yazmadım onunla ilgili. bundan sonra da yazmayacağım. zaten hiçbir şey hissetmiyorum çok uzun zamandır. fakat, sanki ondan önce farklıydım, onunlayken kendimde bir şeyleri keşfettim ve kendimden bir şeyler kaybettim. şimdi artık başka biriyim. sanki ben, bana ait birkaç şeyi geçmişte, onunla birlikte bırakmışım gibi geliyor. ve ne yapsam da geri gelmeyecek. bu beni dağıtmaya itiyor. buna ne kadar dağıtmak denir bilmiyorum ama eski ben gibi davranmıyorum. bu iyi mi kötü mü bilmiyorum. ama hüzünleniyorum bazen. bazen eski heyecanımı özlüyorum. bazı kelimeleri ilk kez söylediğim zamanki heyecanımı, ilk kez duyduğumda çaktırmadığım mutluluklarımı. ilk şaşkınlıklarımı. o sadece yanlış bir yapboz parçasıymış ama bu parçayı oldurmayı denerken ben bir şeyleri kaybettim. kaybetmeye devam ediyorum.
sizleyken normaldir sizden sonra güzelleşir afet olurlurlar
bir de bunların haysiyetsiz türleride vardır sizle ayrıldıktan sonra 1 hafta çekmez twitter de instada orda burda yancıklarıyla oynaşmaya başlarlar alayı kahbedir özetle bunların.
"Sen sadece zor dönemimde bana gelen bir ışıktın ama ben o ışığı daha fazla üzmek istemediğim için ayrıldım" diyerek beni hayatımda hiç olmadığı kadar üzen kişidir.
bakın gerçekten kafam almıyor o kadar iş güç peşindeyim, sosyal çevrem yüksek bir insanım, ama bir an oturuyorum arka fonda bir müzik çalmaya başlıyor ve ya küçük bir hatıra buluyorum ona ait nasıl olursam olayım çöküyorum. yeter artık cidden ama yeter.
En kötüsü de cümleye "en kötüsü de" diyerek başlamaktır. Acının sonu var mı arkadaşlar hayatıma devam edebilmemin ya da giden 2 yılımı biri bana getirebilir mi çünkü bugün tam 2 yıl oldu ayrılmamızın üzerinden merak etmeyin daha dün gibi demiycem çünkü hem klişeleri sevmem hem de daha dün gibi değil depresif şarkılarla dolu dolu bi 2 yıl geçirdim öyle ki bunlar hayatımın fon müziği haline gelmiş ben de arkadan geçen figüran oyuncu olmuşum. Ama durun entrymi bi klişeyle sonlandırıcam. En kötüsü de siz dünya kadar emek vermişsiniz belki anne babanızı dahi onunla eşit değerde tutmamışsınız sonra ayrılmışsınız siz her erkekde ona dair bir parça ararken o gidip başkasını sevmiş üstelik sizin verdiğiniz emeğin zerresini vermeyen birini. E peki neden hayatımız böyle ? Sanki bir terziymişim de çok güzel elbiseler dikerken bırakın kendi söküğünü kendim yıllanmış bi paltoyla seneleri geçiriyor gibiyim. Şuan bu entrynin arkasında "çünkü emek verdiysen zor" ya da " hayırsızın biriydi fikrimce" tarzı düşünceler barınıyor. Peki ben ne zaman bi entrynin arkasına Serdar Ortaç yapıştıracak hiçbir şey umrumda değil boşver sesse gidelim kafasına ulaşacağım?
Ben arkadaşlığımı bitirdiğim insanları görünce bile ayar oluyorum, yer yer suratlarını dağıtasım geliyor. Öyle bir olguya sahip olsam elim ayağım titrer, kesin mevzu çıkar.
Rabbim sana bin şükür, kısmetim böyle devam etsin inşallah u teâlâ.
Uzunca bir aranın ardından sevdiğim kadın karşıdan geliyordu. Gülümsedi. Yıllardır içimde büyüyen koca boşluk bir anda dolmuştu. Ben ne yapacağımı bilemeyip gülümsedim. Ayağa kalktım. Elimi nereye koyacağımı bilemediğimden ceplerime koydum. Bir cebimde 2 lira 30 kuruşum bir cebimde de annemin yolda yerim diye cebime koyduğu kuruyemişten kalan sarı leblebilerim vardı. Eğer bu şanslı bir adamın hikayesi olsaydı az sonra farklı satırlar okuyabilirdiniz. Ama bu benim hikayemdi. Uzunca bir aranın ardından ilk defa gördüğüm kadın, dokunmaya kıyamadığım saçlarını az önce kestirdiğini söyledi. “Çok güzel olmuşsun” diyemedim yanlış anlar diye. Zaten beni hep yanlış anlamıştı. “Sıhhatler olsun” dedim. Yeni kestirdiği saçlarını rüzgarda savurup yine gitti. Ve ben cebinde 2 lira 30 kuruşu ile bir kere daha sevdiği kadının arkasından bakakalan bir adamdım.
dokunsalar ağlayacağım. bu duyguyu yaklaşık iki yıldır defalarca yaşadım, ilk zamanlar geçecek diyordum bitecek bu günler ama nafile. zaman her şeyin ilacıdır derler ya, doğruluğunu sorguluyorum. tam iki yıl önce bu zamanlar oysa ne kadar mutluydum, umutluydum; evleneceğim kadınla mutlu bir ilişkimiz vardı. hani on gün ayrı kalmıştım da sabah saat 5'te evine vardığımda nasıl öpmüştüm, kokusunu nasıl içime çekmiştim, doyamıyordum. ah o günler, geçmiş günler... soğuk kış gecelerinde içkili halde nasıl da şefkatle sarardın, gittiğinden beri öyle huzurlu uyuyamadım. lanet olsun, hayatta belki bir kere hissediyorsun o duyguyu, ama imkansızlıklar yolları ayırınca yapabilecek hiçbir şey kalmıyor insanın, çok güçsüzüm dokunsalar ağlayacağım...
bütün bunları muhattabı olan kişiye yazarak bencillik etmek istemiyorum, öyle çok sevdim seni kadın senden geriye bir ceset kaldı daha fazlası değil.
it kopuk adamlardan hoşlanmamdan dolayı, eli ayağı düzgün beyefendi olan eski sevgililerimin ahlarını aldım ve şimdi evrenin bana ne tür cezalar vereceğini merak ediyorum.
hepinizden çok özür dilerim ama fazla efendiydiniz ne yapayım? lol.
