Günümüz babalarıyla alakası olmayan, otoriter, yüz göz olmayan, şımartmaktan hoşlanmayan, kuralları ve prensiplerini herşeyin üstünde tutan babalardı.
Öyle ki, toplum içinde çocuğunu sevmeyen ancak uyuduktan sonra, öpüp koklayan ama kale gibi daima ailesinin arkasında duran babalardı. Annemin anlattığına göre, dedem, yemeğin en güzel tarafını, minderin en yumuşak olanını, ekmeğin en taze olanını bekler ve bunu saygı ifadesi olarak görürmüş.
bir bakışıyla sözünü geçirebilen. bakın bakışıyla diyorum. öyle beylik laflara gerek yok. istedigini yaptırabilen sözünün üzerine de söz olmayan babadır. ki böyleleri artık bu postmodern zamanda kalmamıstır.
