tarihin en karanlık, en parlak, en silktiğimin ağıtlarından biri. king crimson’un o kırmızı sarayında peygamberlerin duvarına kazınmış, dikişlerinden çatır çatır sökülüyor her şey.
1969’da greg lake’in o crying derken sesi titreyip yerden yere vururken, ben burda 2026’da kulaklığımı takıp entry’mi girerken dinliyorum. gözlerim doluyor ama ağlayamıyorum bile, çünkü bu şarkı öyle bir şey ki, kederi, öfkeyi, isyanı, acıyı aynı anda sıçıyor suratına ve sen yine de teşekkür ediyorsun.
tohumlar ekilmiş zamanın tarlasına, bilenler sulamış, bilgi denen o hain dost bizi sırtımızdan bıçaklarken bu şarkı duruyor orada, 57 yıldır hâlâ aynı, hâlâ taze, hâlâ içimizi oyuyor.
o mellotron, o melankoli, o ihtişam... sanki syd barrett’in bahçesinden fırlamış da daha derin, daha karanlık, daha gerçek olmuş. her dinleyişte farklı bi parça yakalıyorum, farklı bi yerim yanıyor, farklı bi yerim şifa buluyor.
muhteşem lan, dünyanın en güzel, en acı, en gerçek şarkılarından biri.
yazıklar olsun bize ki böyle bir şey dinliyoruz da hâlâ aynı bokları yaşıyoruz.
