med-cezir yazıları'ndan:
güzel günlüklerim vardı ve bir de asla günlüklerim kadar güzel olmayan günlerim...
yazıyordum çünkü muhtemelen uydurduklarım çok daha yaşanılasıydı yaşadıklarımdan...
yazdıklarımı kendime saklıyordum, başkalarıyla paylaşmak istemediğimden değil, paylaşacak pek kimse olmadığından...
yazdım çünküyalnız ve kıyısızdım, buruk ve huzursuz...
ne aramayı arzuladığım bir öte diyar ne de bir yerlerde bıraktığım kayıp bir cennetim var...
sahip oldukları değil sahip olmadıklarıdır kimilerini birbirlerine yakın kılan...
öyle seveceksin ki kelimeleri hem fazlasıyla yetecek hem de bir türlü yetmeyecekler sana. kovalayacaksın manalarını,açık ve saklı,adım adım iz süreceksin peşlerinde, yitip gitmesinler diye, onları yitirdiğin takdirde kendinden de ne çok yitireceğini bile bile...
sanmam ki taşları ayrımcılıkla döşenmiş bir patika olsun burdan cennete uzanan...
insan kendi kendisiyle baş başa kaldığı somut, sınırlı, sonlu anlarda değil, kendi kendisinden başkası olamadığını kavradığı o soyut, sınırsız, sonsuz zamanda ayırdına varabilir ancak yalnızlığın...
yalnızlığa tahammül edebiliriz etmesine de, bir şartla:yalnızlık, her yeri eşit şekilde kaplayan bir boşluk gibi dört bir yana akmayı durdurup, sadece (ya da en çok) bize özgü bir hale gibi etrafımızı kuşattığında...
yaşamdır taklit üzerine kurulu olan ölümden ziyade...
bir yüzü görmekle başlar aşk. ve bittiğinde, gene aynı yüzü sildirir geride kaana. bir hudut boyudur yüz. ve belki de bu yüzden ne vakit ayrılsak sevdiklerimizden önce yüzleri unuturuz. şekerden yapılmış suretler gibi eriyip çözülür, dağılıp silinirler peyderpey. hatlarını yitirdikçe kirli ama boş bir kağıda dönüşüverir sevdiklerimizin yüzleri. hudutlarından kurtulurlar, ipinden kopmuş balonlar misali. o zaman alıp istediğimiz yere yerleştirebiliriz onları. yeniden yazabiliriz ortak geçmişimizi. aşkın da bir resmi tarihi vardır ne de olsa, taraflarların hafızalarının şaibeli tutanaklarında. resmi tarihe aykırı ndüşen her türlü gerçeği ortadan kaldırabilmek için önce yüzlerini silmekle başlarız işe. sonra istersek eğer, sil baştan çizebiliriz hatlarını. işimize geldiği gibi. önce yüzlerini unuturuz sevdiklerimizin. en çok yüzümüzün unutulmasından endişe ettiğimiz halde...
yazı ve ben, ikimiz de geceye aitiz. ikimizin de gözünü ve gönlünü acıtır günışığına ayak uydurmak zorunda kalmak. gece gelince sevinir, bir "oh" çekeriz. güneş kovuğuna çekilmiş, mahremiyete saldıran o çığırtkanlık sinmiştir. şimdi yazma vaktidir. iki ayrı ay gibi birbirine ayna tuta tuta salınırız gökyüzünde geceleri; aşağıde yaşananları dinler ve düşünürüz, evlerin bacaları, pencerelerden sızan ışıklar ve sesler, şehir sırlarını ele verir bana geceleri...
şimdilerde büyük bir çoğunluğun elinde gezen, 'aşk' adlı romanın yazarıdır. aynı zamanda bu aşk adlı kitabın, iki farklı renkte kapağı vardır. erkek okurlarını da düşünmüş kendisi ve böyle bir şey yapmış.
kitaplarında amerikan ve türk karakterlerini birleştiren, hayatlarına gizem katan, okurken meraklandıran; kimi zaman sıkan, kimi zaman şaşırtan, genel olarak saygı uyandıran bir yazarımızdır.
kitap çevirileri yapmasıda artı bir yönüdür elif şafağın. bu kadar genç ve yetenekli oluşunu alkışlamamak yanlış olur kanaatindeyim.
aydın dedikleri, ancak sadece kitap yazan ve bu işten çok para kazanan birisi. aslında iktidara ve yandaş medyaya olan yakınlığı, aydın ve sanatçı kimliğiyle oldukça çelişir. ancak ona aydın kimliğini verenler buna pek bakmaz. onlar pembe kitapları sever.
daha önce "baba ve piç", "siyah süt", "mahrem" romanlarını cok sevdiğim; fakat "aşk" isimli kitabı ile beni kendine hayran bırakan yazar. Çünkü "aşk", diğer romanlarının aksine, uzun bir araştırma süreci gerektirmektedir ve anlatımı tam anlamı ile mükemmeldir. Ayrıca bitirdikten sonra, keşke hiç bitmeseydi dediğim nadir romanlardan birisidir.
bazı yazarlar harbiden yazardır ancak konuşmaya gelince çuvallarlar. sanki o yazdıkları kitapları başkası yazmış gibi, sanki dil yoksunu gibi iki kelimeyi bir araya getiremezler. ancak elif şafak en az yazma yeteneği kadar güzel bir konuşma yeteneğine sahip. bugün okuldaki söyleşide bunu gördüm.
aşk adlı romanında 1200lerde yaşamış mevlana ve amerikanın keşfinden sonra bulunan domatesi aynı cümlede kullanıp büyük bir tarihsel yanılgıya düşen yazar..
Şeriat der ki: "Seninki senin, benimki benim."
Tarikat der ki: "Seninki senin, benimki de senin."
Marifet der ki: "Ne seninki var, ne benimki."
Hakikat der ki: "Ne sen varsın, ne ben." *
annesinin adını, soyadı olarak kullanan yazar. yüzüne yapıştırdığı daimi bir zuhal olcay hüznü ile, sanki onun üzerine vazifeymiş gibi, her daim mevlana ve öğretileri mevzuunda verdiği demeçlerle ekranları şenlendiren bilirkişi. ne hazindir ki, mevlana felsefesinin tamamen dışından geçen bir zihniyet olan maddiyatçılık kavramını çaktırmadan bünyesine sindirmiş olup, ruhani, fani, mevlevi falan diye konuşurken araya da kitabım 300.000 bastı diyerek samimiyetsizliğini langadanak da gözler önüne sermiş bir hanımdır kendileri. eserlerine kurgu şaheseri diyenlerin elif şafaktan önce herhalde okudukları en son yazar ömer seyfettin di diyeyceğim bir tek. amerikalı, kaybetmiş bir kadınının-desperate housewife- yaşadığı, bugün sıradan her kadının başına gelebilecek bir aşk hikayesini, kütüphaneden topladığı mevlana kitaplarından aldığı seçkilerle harmanlamak ve bunu romanlaştırmak şahane bir kurgudur diyenlere, insanın, -siz hiç iris murdock ya da aslı erdoğan ya da buket uzuner okumadınız mı diye sorarım- diyesini getirten kadın.
(bkz: höst bi kendinize gelin lan) iki kelimeyi bir araya getirebildiği için sözlük ona yazar diyince, kendini bi bok sanan insancıkların, bok atmayı sevdiği, şahane kitaplar yazan, yazar... yani tırnağı olabilecek olsalar içim yanmaz da...
son kitabı gereksiz şekilde abartılmış, sürekli bir yerlerde imza günü düzenleyen yazar. popüler olmadan önceki yayıncısı metis kitap'tan çıkan kitapları çok daha okunasıdır.
17 Kasım 2009 tarihli izmir Dokuzeylül üniversitesi'nin düzenlediği Sabancı kültür merkezindeki söyleşisine gittim. Orda dikkatimi çeken unsurların başında, büyük bir demogoji ustası olduğu. bir tane soruya adam akıllı cevap vermedi. uzun ve sözüm ona o kelime hazinesini kullanmak istediğinden midir nedir, cevaplar hep başladığı yerden başka yerlerde bitti. en önemlisi de -kendini aştığını düşünüyorum- "yaratılışa mı yoksa Darwin'e mi inanıyorsunuz?" sorusuna ben insanları dinlemeyi severim şeklinde yine en az 10 dakikalık bir cevap verip, bir de içinde 10 defa mümkün mertebe zarfını kullanması ve bunu 4 defa yanlış anlamda kullanması da bihayli garip ve dikkat çekiciydi.
Bunun yanında çok güzel ve zarif bir kadın. ses tonu ve diksiyonu hiç sıkmıyor.
sylvia plath, ayn rand, rosa luxemburg ve özellikle "virginia woolf" gibi yazarlardan fazlasıyla etkilenmiş olmasına rağmen, "oryantalist" bir hataya düşmememiş olup, dönüp dolaşıp "folk islam" ve "post feminizm" gibi kavramlar arasındaki can alıcı noktaları keşfedip bunları kültürel bağlarla birleştirmiş, bu nedenle cinsiyet politikalarını ve küresel siyaseti iyi yorumlayıp süzgecinden geçirmiş sağlam bir kalemdir. amerika'da geçirdiği zamanları ve anadolu topraklarının sahip olduğu kültürel mirası iyi harmanlaması da onu bugün bulunduğu yere getiren en önemli etkenlerdendir.
