nereliydi unuttum ama askerde bir astsubayımız vardı verdiği işleri yapamayan kadro askere söylerdi bunu. her seferinde gülmemek için dudaklarımı ısırıyordum, odanın kapısının arkasına saklanıyordum. o kadar güzel söylüyordu ki adam.
- o iş ne oldu ?
+ öyle oldu böyle oldu komutanım ( bahaneler bahaneler )
- bu iş ne oldu ?
+ öyle oldu böyle oldu komutanım ( bahaneler bahaneler )
- şu iş ne oldu ?
+ öyle oldu böyle oldu komutanım ( bahaneler bahaneler )
- anladım. ekmek var yen mi ?
+ anlamadım komutanım ?
- hazır zahmetsiz ekmek var diyorum yen mi..
