1999-2003 yılları arasında en merkezî yerlerinden biri olan ofis semtinde yaşamış olduğum, bundan mütevellit de içinde pek çok çocukluk anımın yattığı, 2020 senesinde pandeminin tam ortasında ise ziyaret amacıyla tekrardan bulunmuş olduğum güzel şehirdir. tekrar bulunmayı nasip etsin rabbim.
orijinal hali diyarbekir.
Arap egemenliği sırasında "diyār" (ديار) ve Bekr " (بکر) isimleri ile "Diyâr-i Bekr" olarak kayıtlara geçmiştir. "Diyar-ı bekr" daha sonraları "Diyarbekir" halini almış ve Diyarbakır'a evrilmiştir.
Amed ismi ise Asur kökenli bir isimdir.
Fars yahut Kürt dilinde değil.
Asur kaynaklarında "Amidi" ya da "Amedi" olarak geçmektedir. Roma ve Bizans kaynaklarında ise şehrin adının "Amid, O'mid, Emit, Amide" şeklinde adlandırıldığı görülmektedir.
kısaca Amed ismi Kürtçe olmayıp, Farsça olduğu gibi kent ismini diyarbekir yapan biz değil, daha önce bu bölgeye gelen Araplar olduğu ortadadır.
bir faşistlik yapıldı ise Araplar Asurlara yapmıştır.
ne Türkleri, ne Kürtleri ilgilendiren bir durum var ortada. *
doğduğum şehir olması bir anlam ifade etmez. Allahtan babam diyarbakırlı değil ki onun sayesinde memleketim tokattır diyebiliyorum. diyarbakırla tüm ilişiğimi kestim. daha anneannem falan ölmediği sürece diyarbakır'a adımımı atmam. türk yüzü göremiyorduk aq neresini seveyim. %62 si hdp ye oy veriyor. bu da demek ki her 100 kişiden 62 si terörist.
Insanlarinin büyuk coğunlugu egitimsiz saygısız ve saldırgan. Esnaflari ve dolmuşçularin insanlarla iletisimleri berbat. Sadece yemekleri güzel bu şehrin.
Akraba evliliği facialarında 1 numara olması nedeniyle dünyadan bütün Üniversitelerden genetik araştırmacıların geldiği belgesellerde "in turkey this is turkey" diye anılmasına neden olan utanç kaynağımız, ülkeden kaçmak için 48873745 nedenden biri.
türkiye'nin en gereksiz şehirlerinden biridir. bir halta yaramazlar. sürekli türkiye'den götürürler. para, asker... şehrin içi pkk'lı kaynar. pkk denen götten yemişlerin örgütü burada kurulmuştur. derhal türkiye cumhuriyeti'nin sınırlarından şutlanması gerekmektedir. o yüzden:
öncesinde 2 gün ayrı kaldığımda geri dönmek için büyük bir istek duyduğum bu şehirden şimdilerde öylesine uzaklaştım ki. geri dönecek olma düşüncesi bile nefesimi kesiyor. dönmek istemiyorum, midem bulanıyor, nefret ediyorum. ayaklarım geri geri gidiyor, süreyi uzatmak için bahaneler yaratıyor, yeni işler icat ediyorum.
artık ait hissetmiyorum kendimi oraya, ziyadesiyle yabancılaştım. benim için sadece doğduğum şehir olarak kalacak. içinde evim, ailem, dostlarım, anılarım olmasına rağmen yakınlık duymuyorum. Belki de son zamanlarda utançla hatırlayacağım, derin pişmanlıklarla kavrulacağım anılar biriktirdiğimdendir.
bir daha geri dönmeme seçeneği sunulsa tereddüt etmeden memnuniyetle kabul ederdim.
