iyiliği öğrettiği gibi kötülüğü de öğretir. muhteşem dindarların çoğunun akla hayale gelmeyecek kötülükleri yapabilmesi, bu çift taraflı eğitim öğretiminden gelir.
olması gerekendir.
insanın evrendeki çaresizliğine karşın ona anlam verebilmesi ve yaşamını devam ettirebilmesi için gerekli olan inançtır.
kimsenin görmediği bir yerde bir şeyi çalmamanın garantisidir bazen,
bazen bir insana yardım etme sebebidir,
bazen en büyük yaşam nedenidir,
insanın kendini kaybetmemesidir.
şu şekilde olduğu zaman kesinlikle kesinlikle desteklediğim olgu.
- insanları, doğayı, evreni incele.
- deneyimlerin ile akıl yürüt.
- deneyimlerin ve akıl yürütmelerin sonucu bir dine inan.
ben bu şekilde islam'a inanan insanlar tanıyorum. ama öncelikleri her zaman deneyimleri ve akıl yürütmeleri olmuştur. bir de şu şekilde inananlar vardır.
- bir dini baştan seç ve inan.
- akıl yürüterek bütün deneyimleri inancın ile uyumlaştırmaya çalış.
- insanları, doğayı ve evreni bu gerçekliğe uydurmaya çalış.
işte bu şekilde inanan insanı daha çok tanıyorum ve tarih boyunca bu tür insanların insanlığa hiç ama hiç katkısı olmamıştır. tersine büyük felaketler getirmişlerdir. her zaman önce deneyim ve akıl öncelikli olmalıdır. sonrasında inanç gelir. çünkü dinleri bile ancak deneyim ve aklımız ile seçebiliriz.
"ölümden sonra ne olacak" sorusuna mantıklı ya da mantıksız bir cevap veren düşünce ve sistemler bütünü.
ölüm, tüm dinlerin varoluş sebebidir dersek çam falan devirmiş olmayız umuyorum.
ölümsüzlük hali mevzu bahis olsaydı belki dini gönderen yaratıcı halen orada olacaktı ama dinin temel düsturları olan ahlak, cennet, cehennem, peygamber, ibadet vs. olmayacaktı, olsaydı bile gereksiz addedilecekti.
lakin din genel itibari ile evet inanan bir insanın bu dünyasını da düzenler fakat asıl olarak öbür dünyaya yani ölüm sonrasına hazırlık sürecini sistematize eder.
bu itibarla din gerektirir ölüm, ölüm gerektirir din dersek sanıyorum ve umuyorum yine çamı dik tutmuş oluruz.
dinlerdeki çelişkiler, günümüze uymayan gelenekleri tanrının varolmadığı anlamına gelmez. din ile bilim arasında aslında çok fark yoktur. günümüzde fark varmış gibi görünür ama aslında geçmişte dinlerin gelişme gösterdiği, bilimin ise dogmatik olduğu zamanlar olmuştu. bugün günümüzde dinler dogmatik, bilim özgür olmuştur. din de aynı bilim gibi evreni ve insanlığı anlamaya çalışır. bilim evrenin ve canlılığın nasıl oluştuğunu araştırırken, dinler bir anlam arayışıdır, neden arayışıdır.
dinler bilimlerden farklı olarak varoluşun nedenine cevaplar vermeye çalışır. çoğu din de cevabı bir tanrıda bulmuştur. ama bazı insanların olayı abartıp tanrı ile konuştuklarını, tanrı tarafından bize emirler gönderildiğini iddia etmesi, günümüzde de artık bu emirlerin insanlığa bir fayda sağlamaması dinlerin yok olacağı izlenimini yaratmıştır. ama dinler de, tanrı inancı da yok olmayacaktır. dinler bilim karşısında iyice güçsüzleştikçe yavaş yavaş dogmaları bırakacaklar ve zihinsel olarak tanrıyı aramaya başlayacaklardır. şu anda hristiyanlık dünyasında ve doğu felsefelerinde böyle bir süreç yaşanıyor. ama islam'da maalesef yok. islam hala dogmalarda. ama islam da bir gün kendisini yenilemek zorunda kalacak.
din afyondur. insaları sömüren güzel araçtır. bu kaleyi ele geçirmek demek o dinin mensubu tüm insanları ele geçirmek demektir.
bunların sırtından hertürlü maddi ve manevi desteği bulabilmenizde haliyledir.
hayatı materyalist bilimlerden biraz farklı bir şekilde açıklamaya çalışan sistemlerdir. şimdi çoğu dindar ile şu konuda belki zıt düşeceğiz ama bilimin evrimi olduğu gibi dinin de bir evrimi vardır. materyalist bilim her ne kadar bu din evrimini psikolojik açılardan açıklamaya çalışacak olsa da ve dinleri tamamen yadsıyacak olsa da, dinlerin bu algıladığımız materyalist dünyanın üzerinde anlamları vardır. çoğu filozofun da farkına vardığı hatta albert einstein'ın da materyalist bilim ile ortaya koyduğu üzere bizim algıladığımız bu dünya, mekanlar ve zaman tamamen göreceli ve bir ilüzyon. bu evrenin zaman ve mekan ötesinde bir özü var. materyalist bilimler bu zaman ve mekan kısıtlarından çıkamıyorlar ve çıkmamaları da gerekir. din ile bilimin işlevi işte burada ayrılıyor. din bizim bu evrenin özü ile ilişkimizi kurduğumuz bir araçtır ve binlerce yıl da geçse dinler bu işlevi devam ettirecekler.
dinlerin diğer bir işlevi de egomuzun yarattığı birey olduğumuz ilüzyonundan kurtulup daha büyük bir resimin parçası olduğumuzu bize göstermesidir. bu insanların evren ile bütünleşmelerini, materyalist dünya ile tam da uyumlu olmayan egolarımızın gerçek evrenin özü ile uyumlaşmasını sağlar.
bu nedenle dinleri tamamen yadsımak yerine, dindar insanları anlamak ve işin özünden uzaklaşmadan şekilsel değişimler yaşamak insanlık için çok daha iyi olacaktır.
yemek ve barınmaktan sonra gelen insanın en büyük ihtiyaçlarından. gerekli bir oluşum. aidiyet duygusunun yarattığı huzurlu bir iklim. her dine saygımız sonsuz yeter ki sevgiden beslensin.
Tek tanrılı dinler de cennet-cehennem kavramı ile kader arasında bir paradoks vardır. Eğer her şey doğuştan alnımıza yazılan kaderimiz ise niye cennete veya cehenneme gönderiliyoruz? Yani Hitler'in alın yazısı doğuştan belli idiyse, Hitler neden cehenneme gönderilecektir?
dünya'da olup biten sapkınlıklara şöyle bir göz attığımızda, siyasetten bile daha fazla sapkınlık kurbanı olan şeydir. eğer din diye bir şey olmasaydı dünya üzerindeki sapkınlıkların, kötüye kullanmaların %50 azalacağı apaçık ortadadır.
eğer zamanında fikri menfaatleri için ortaya atanlar olmasaydı salt ahlak öğretileriyle daha sorunsuz, daha barış içinde ve daha mutlu yaşardık. allaha kendi istediğimiz şekilde belli kalıplara sokmadan ibadet etmenin hazzını yaşardık. mecbur hissettiğimiz için değil sevdiğimiz için tapardık ona.
insanlari biraraya getirmesi, baris yaymasi yerine, tarih boyunca savaslarin, kiyimlarin, her turlu felaketin nedeni olmus, halen olmakta ve ne yazikki insanlik yokolana kadar olacak kurallar butunu.
keske hic olmasaymis.
bir insanı öldürmek istiyorsanız bunu din için yapabilirsiniz... ya da din için bir insanı öldürebilirsiniz, iki durumda da seçim sizindir... ve tabi öldürmemeniz gerektiğinin altını çizen de bizzat dinin kendisidir.
diğer bir durum ise; ilahi adalete inanacak kadar salak oluşunuzdur... ya da salaklığınız adaletin ilahiliğinden kaynaklanmaktadır... her iki durumda da sizden daha akıllı birilerinin sizi ütmek için kulandığı şey dinin ta kendisi; sizin için geçerli olan tanımı ise ilahınızın adaletidir.
tarihsel olarak toplumlari bir arada tutabilmek icin ortaya cikarilmis olan buna ragmen hepimizin kutsiyetine adimiz gibi emin oldugu sosyolojik bir kavram.
bu kavramı iki anlamda değerlendirmek gerekir diye düşünüyorum:
1. toplumun büyük kısmı tarafından anlaşılan (ya da anlaşılamayan) şekli.
2. toplumsal şartlanmalardan arındırılmış hali, yani çok küçük bir kesim tarafından anlaşılan biçimi.
1.'de insanın yarattığı tanrı ve sorgulanmadan uyulan veya uyulamadığında cezası olan kurallar vardır... işte bu anlamdaki 'din afyondur'. bir emir komuta zinciri düşünülür ki bunun temelindeki hata tanrı kavramına dayalılığıdır. 'yukarda' (veya lafta 'her yerde' olan) bir tanrı... işte 'şu an dünyadaki pek çok olumsuz şeye sebebiyet veren anlayış' da budur.. (bkz: zeitgeist the movie) - (bkz: zeitgeist addendum)
2. ise gerçekten az kişi tarafından gerçek anlamda sahip olunan bir anlayıştır ki, ne temelinde ne de herhangi bir yerinde tanrı kavramı yoktur. zecharia sitchin'in yazdığı gibi 'uzaydan gelen bir ırk dünya'ya insan ırkını 'ekti'yse bile bu onların tanrı olduğu anlamına gelmez. zira onları da bir üst boyuttan bazı varlıklar meydana getirmiş olabilir'.
'din', 'evrensel sistem'in ta kendisidir. "iyi ahlaklı olmak evrensel sistemi anlamayı sağlamaz, evrensel sistemi -beynin kapasitesi kadarıyla- kavramak insanı iyi ahlaklı yapar."
toplumun din kavramını anlayışı kalın bir sis tabakasıdır. umarım evrensel sistemi 'din' adı altında olsun veya olmasın kavrayabilenler çoğalır da bu sis tabakası ortadan kaybolur.
